<?xml version="1.0"  encoding="UTF-8"?>
<!--<?xml-stylesheet type="text/xsl" href="feed.xsl" ?>
<!DOCTYPE note SYSTEM "feed.dtd">-->
<rss version="2.0"><channel><title> RSS خبرهای آژانس هواپیمایی و مسافرتی آفتاب ساحل آبی </title><link>https://SahelAbi.com/</link><description>آخرین اخبار نرخهای ویژه و ارزان بلیت هواپیما ، تور داخلی و خارجی ، ویزای کشورها ، خدمات گردشگری و مسافرتی</description><language>fa-IR</language><generator>https://SahelAbi.com/</generator><lastbuilddate>Monday, 16 November 2026 22:49:14 </lastbuilddate><copyright>Copyright 2000-2025, SahelAbi.com</copyright><managingEditor>info@SahelAbi.com</managingEditor><webMaster>SiamakAziz@Yahoo.com</webMaster><image><url>https://sahelabi.com/Images/Arm/SABSocial.jpg</url><title>سایت آژانس هواپیمایی و مسافرتی آفتاب ساحل آبی</title><link>https://SahelAbi.com/</link><width>290</width><height>59</height><description>بلیت هواپیما ، تور داخلی و خارجی ، ویزای کشورها ، خدمات گردشگری و مسافرتی</description></image>
<item>
 <title>رقص عروس دریایی‌ها در موزه‌ای که قبلا بانک بود!</title>
 <guid isPermaLink="true">https://sahelabi.com/news/5081/رقص-عروس-دریایی‌ها-در-موزه‌ای-که-قبلا-بانک-بود!</guid><link>https://sahelabi.com/news/5081/رقص-عروس-دریایی‌ها-در-موزه‌ای-که-قبلا-بانک-بود!</link>
 <pubDate>Saturday, 30 December 1899 10:00:56 </pubDate>
<description><![CDATA[<p dir="rtl">&#160;<a target="_blank" href="https://sahelabi.com/news/5081/رقص-عروس-دریایی‌ها-در-موزه‌ای-که-قبلا-بانک-بود!"><img  src="https://sahelabi.com/khabar/2026/20261116.jpg"  alt="" title="رقص عروس دریایی‌ها در موزه‌ای که قبلا بانک بود!" /></a><br>&#160;بنایی در فلوریدا که پیش‌تر شعبه بانک بود، حالا به پناهگاهی برای یکی از قدیمی‌ترین موجودات اقیانوس تبدیل شده است.

به نقل از آسوشیتدپرس، در فضایی تاریک که نور تصاویر روی دیوارها و درخشش آکواریوم‌های آب‌شور آن را روشن می‌کند، عروس‌های دریایی به‌آرامی حرکت می‌کنند. بدن شفاف این موجودات با هر انقباض و انبساط، شکل تازه‌ای به خود می‌گیرد و حرکت هماهنگشان منظره‌ای تماشایی می‌سازد.

موزه خصوصی عروس‌های دریایی در شهر پمپانو بیچ فلوریدا، در شمال فورت لادردیل، به نمایش همین موجودات اختصاص دارد. طبق اعلام مسئولان شهر و بنیان‌گذاران مجموعه، این موزه احتمالا نخستین موزه آمریکا است که تمام فعالیتش را به عروس‌های دریایی اختصاص داده است و یکی از معدود فضاهای مشابه در جهان به شمار می‌رود.

کپی لینک
از اوکراین تا فلوریدا؛ داستان شکل‌گیری موزه

الکس و یانا یانوفسکی، بنیان‌گذاران موزه، پیش از مهاجرت به آمریکا آکواریوم‌های موفقی در اوکراین راه‌اندازی کرده بودند که نخستین موزه عروس‌های دریایی آن‌ها در کی‌یف هم بخشی از همین مجموعه‌ها بود. این زوج پس از جنگ اوکراین در سال ۲۰۲۲، ناچار شدند کشورشان را ترک کنند و تأسیسات قبلی خود را پشت سر بگذارند.

به گفته جسیکا آیزنبارت، مدیر عملیات موزه، آن‌ها پس از ورود به فلوریدا خیلی زود تصمیم گرفتند علاقه‌شان به عروس‌های دریایی را با مردم آمریکا به اشتراک بگذارند. این مجموعه که در بهار افتتاح شد، نخستین جاذبه آبزی این زوج پس از مهاجرت به ایالات متحده محسوب می‌شود. آن‌ها در عین حال به گسترش فعالیت‌هایشان هم فکر می‌کنند.

یانا یانوفسکی ایده ساخت موزه‌ای مستقل را پس از مشاهده استقبال بازدیدکنندگان از عروس‌های دریایی در آکواریوم‌های قبلی‌شان مطرح کرد. او در بیانیه‌ای که شهر منتشر کرده، این موجودات را از مقاوم‌ترین جانوران زمین توصیف کرده است. عروس‌های دریایی با وجود نداشتن مغز، شبکه عصبی ساده‌ای دارند که به آن‌ها امکان واکنش به محیط اطراف را می‌دهد. حرکت آرام و پیوسته آن‌ها نیز یکی از ویژگی‌هایی است که توجه بازدیدکنندگان را جلب می‌کند.

کپی لینک
موجوداتی قدیمی‌تر از دایناسورها

عروس‌های دریایی بیش از ۵۰۰ میلیون سال روی زمین زندگی کرده‌اند؛ بنابراین قدمت آن‌ها از دایناسورها و حتی درختان بیشتر است. بدن این جانوران عمدتا از آب تشکیل شده است و همین ویژگی، ظاهر شفاف و ژله‌ای آن‌ها را شکل می‌دهد. آن‌ها نه قلب دارند و نه مغز، اما با شبکه عصبی ساده خود به محرک‌های محیطی پاسخ می‌دهند.

مونتی گراهام، مدیر مرکز پژوهشی محیط‌زیست اسمیتسونین، از محبوبیت چنین موزه‌ای تعجب نمی‌کند. او معتقد است آکواریوم خلیج مونتری در کالیفرنیا نقش مهمی در افزایش توجه عمومی به عروس‌های دریایی داشته است. این آکواریوم نمایش موقت عروس‌های دریایی را از سال ۱۹۸۵ آغاز کرد و در سال ۱۹۹۶ گالری دائمی آن‌ها را راه‌اندازی کرد.

گراهام می‌گوید بیشتر مردم فقط هنگام غواصی فرصت دیدن عروس‌های دریایی از نزدیک را پیدا می‌کنند؛ اما آکواریوم‌ها امکان تماشای این موجودات را در محیطی کنترل‌شده و با فضاسازی چشم‌نواز فراهم می‌کنند.

کپی لینک
۲۱ آکواریوم برای نمایش حدود ۲۰ گونه

موزه عروس‌های دریایی نزدیک به ۹۰۰ مترمربع وسعت دارد و حدود ۲۰ گونه متفاوت را در خود جای داده است. این گونه‌ها از آب‌های فلوریدا و دیگر نقاط جهان می‌آیند و مسئولان مجموعه می‌توانند آن‌ها را میان ۲۱ آکواریوم جابه‌جا کنند.

عروس دریایی گزنه‌ای ژاپنی، عروس دریایی ماه، عروس دریایی خال‌دار و عروس دریایی وارونه از جمله ساکنان فعلی این آکواریوم‌ها هستند. گونه وارونه را می‌توان در میان جنگل‌های حرا در فلوریدا نیز پیدا کرد. موزه جانوران خود را از مراکز پرورش آبزیان دارای مجوز تهیه می‌کند.

کپی لینک
بانکی که به موزه تبدیل شد

ایرینا پلیپکانیک، مدیرکل مجموعه، می‌گوید طراحان تلاش کرده‌اند فضایی آرام و دور از هیاهو بسازند تا بازدیدکنندگان بتوانند روی حرکت عروس‌های دریایی تمرکز کنند. این موزه در ساختمانی فعالیت می‌کند که پیش‌تر شعبه بانک ولز فارگو بود. تبدیل ساختمان به موزه با کمک حدود ۱۰۰ هزار دلار کمک‌هزینه بازآفرینی شهری از طرف شهر پمپانو بیچ انجام شد.

راهنمایان موزه نیز در طول بازدید درباره نقش عروس‌های دریایی در اکوسیستم‌های دریایی و اهمیت حفاظت از آن‌ها توضیح می‌دهند. پلیپکانیک می‌گوید هدف اصلی مجموعه این است که بازدیدکنندگان با شناخت بیشتری درباره این جانوران موزه را ترک کنند.

به گفته او، تاکنون حدود ۴ هزار گونه مختلف شناسایی شده‌اند که می‌توان آن‌ها را در گروه عروس‌های دریایی قرار داد؛ موضوعی که نشان می‌دهد هنوز بخش بزرگی از دنیای این موجودات برای بسیاری از مردم ناشناخته مانده است.<br>&#160;</p>]]></description>
 <category>مجله گردشگری</category>
</item>
<item>
 <title>سفر به اعماق فضا با فناوری لیزر؛ رصدخانه سلطنتی گرینویچ چه شگفتی‌هایی دارد؟</title>
 <guid isPermaLink="true">https://sahelabi.com/news/5080/سفر-به-اعماق-فضا-با-فناوری-لیزر؛-رصدخانه-سلطنتی-گرینویچ-چه-شگفتی‌هایی-دارد؟</guid><link>https://sahelabi.com/news/5080/سفر-به-اعماق-فضا-با-فناوری-لیزر؛-رصدخانه-سلطنتی-گرینویچ-چه-شگفتی‌هایی-دارد؟</link>
 <pubDate>Saturday, 30 December 1899 12:16:38 </pubDate>
<description><![CDATA[<p dir="rtl">&#160;<a target="_blank" href="https://sahelabi.com/news/5080/سفر-به-اعماق-فضا-با-فناوری-لیزر؛-رصدخانه-سلطنتی-گرینویچ-چه-شگفتی‌هایی-دارد؟"><img  src="https://sahelabi.com/khabar/2026/20261115.jpg"  alt="" title="سفر به اعماق فضا با فناوری لیزر؛ رصدخانه سلطنتی گرینویچ چه شگفتی‌هایی دارد؟" /></a><br>&#160;یک پروژه بزرگ بازسازی در گرینویچ، قرار است تجربه بازدید از تاریخ نجوم و تماشای آسمان را به سطح تازه‌ای برساند.

به نقل از دیلی میل، رصدخانه سلطنتی گرینویچ در لندن با افتتاح افلاک‌نمایی تازه، تجربه‌ای متفاوت از تماشای آسمان و سفر مجازی به اعماق فضا را در اختیار بازدیدکنندگان قرار می‌دهد. این مجموعه ۱۲۰ نفر ظرفیت دارد و با نام پیتر هریسون، بازرگان و حامی اصلی پروژه، شناخته می‌شود. مهم‌ترین بخش آن نیز یک دستگاه نمایش لیزری پیشرفته است که می‌تواند تصویری گسترده و پرجزئیات از آسمان شب ارائه دهد.

بازدیدکنندگان در این افلاک‌نما روی صندلی‌های خود می‌نشینند و سفری شبیه‌سازی‌شده را به اعماق فضا آغاز می‌کنند؛ سفری که در آن زمین به نقطه‌ای کوچک تبدیل می‌شود و سرانجام از میدان دید خارج می‌شود. مقیاس این سفر مجازی چنان بزرگ توصیف شده که به محدوده‌ای می‌رسد که امواج رادیویی آزمایشی گولیلمو مارکونی، مخترع ایتالیایی، حدود یک قرن پیش به آن دست یافته بودند.

افلاک‌نمای لیزری گرینویچ چه ویژگی‌هایی دارد؟
دستگاه نمایش این افلاک‌نما را شرکت آمریکایی ایوانز اند ساترلند (Evans & Sutherland)، فعال در حوزه فناوری‌های دفاعی، ساخته است. این دستگاه در زمان افتتاح مجموعه، دومین نمونه از نوع خود در جهان به شمار می‌رفت و ساخت آن حدود یک میلیون پوند هزینه داشت.

روی کلر، مدیر موزه، درباره قابلیت‌های این فناوری می‌گوید قدرت دستگاه لیزری امکان نمایش تعداد بیشتری از ستاره‌ها و حتی بازسازی نمایی از تمام آسمان را فراهم می‌کند.

این افلاک‌نما بخشی از پروژه بازسازی ۱۶ میلیون پوندی رصدخانه سلطنتی گرینویچ است. وزارت فرهنگ، رسانه و ورزش بریتانیا، کمیسیون هزاره، مؤسسه لویدز رجیستر و چند حامی دیگر در تأمین هزینه‌های این پروژه مشارکت داشته‌اند.

از تاریخ نجوم تا تجربه‌های تعاملی
بازسازی رصدخانه فقط به ساخت افلاک‌نما محدود نمی‌شود. ساختمان‌هایی که پیش‌تر وضعیت نامناسبی داشتند و هنگام بارندگی آب از سقف آن‌ها به داخل نفوذ می‌کرد، اکنون میزبان گالری‌هایی درباره تاریخ نجوم و نمایشگاه‌های تعاملی هستند.

بازدیدکنندگان در این بخش‌ها می‌توانند با تأثیر نیروی گرانش آشنا شوند، مراحل ساخت یک کاوشگر فضایی را یاد بگیرند و ابزارهایی را ببینند که انسان در گذشته برای شناخت سیاره‌ها و اجرام آسمانی به کار می‌برد. یکی از تجربه‌های ویژه مجموعه نیز لمس یک شهاب‌سنگ با قدمت ۴٫۵ میلیارد سال است؛ سنگی که موزه آن را «قدیمی‌ترین چیزی که در زندگی لمس خواهید کرد» معرفی می‌کند.

در مرکز آموزشی ویژه کودکان نیز امکان مشاهده آسمان شب در طول روز فراهم شده است. تلسکوپ‌های کنترل از راه دور در استرالیا و هاوایی به کودکان اجازه می‌دهند از آسمان مناطق مختلف جهان تصویر دریافت کنند.

گنبد افلاک‌نما روی نصف‌النهار مبدأ قرار دارد
بخش زیادی از فضای افلاک‌نما زیر سطح زمین ساخته شده است؛ اما سقف گنبدی آن به‌دلیل پوشش برنزی و وزن ۴۵ تنی، از بیرون نیز به‌وضوح دیده می‌شود. طراحی هندسی این سازه از مختصات آسمانی الهام گرفته است: ساختمان درست روی نصف‌النهار مبدأ، یعنی طول جغرافیایی صفر درجه، قرار دارد و ضلع جنوبی آن به سمت ستاره قطبی اشاره می‌کند.

انتخاب گرینویچ برای فعالیت‌های نجومی نیز به تاریخ دریانوردی بریتانیا بازمی‌گردد. در قرن هفدهم، شناخت موقعیت ستاره‌ها و سیاره‌ها برای ناوبری دریایی اهمیت زیادی داشت و دریانوردان برای تعیین طول جغرافیایی به مشاهدات آسمانی نیاز داشتند.

رصدخانه سلطنتی گرینویچ نیز بخشی از تلاش‌ها برای حل مسئله تعیین طول جغرافیایی بود؛ موضوعی که داوا سوبل در کتاب پرفروش خود به نام «طول جغرافیایی» (Longitude) به آن پرداخته است.

جاذبه‌های شاخص مجموعه جدید گرینویچ
در میان بخش‌های مختلف رصدخانه بازسازی‌شده، چند وسیله و تجربه توجه بیشتری جلب می‌کنند:

1. شهاب‌سنگ گیبئون: این شهاب‌سنگ با قدمتی حدود ۴٫۵ میلیارد سال، یکی از قدیمی‌ترین اجرامی است که بازدیدکنندگان می‌توانند آن را لمس کنند.

2. موسیقی با الهام از صداهای فضا: مارتین وِر، عضو پیشین گروه موسیقی هِوِن ۱۷، قطعه‌ای صوتی از ترکیب صداهای تپ‌اخترها، بادهای خورشیدی و پرتاب شاتل‌های فضایی ساخته است.

3. مدل مکانیکی منظومه شمسی: این مدل متعلق به سال ۱۷۸۰ است و منظومه شمسی را بر اساس شناخت انسان در قرن هجدهم، با زمین و پنج سیاره دیگر، نمایش می‌دهد.

4. ابزارهای ویلیام هرشل: عدسی متمرکزکننده نور و دماسنج‌هایی که هرشل، کاشف سیاره اورانوس، برای شناسایی تابش فروسرخ به کار می‌برد، در این مجموعه به نمایش درآمده‌اند.

5. شبیه‌ساز ساخت کاوشگر فضایی: بازدیدکنندگان می‌توانند در یک بازی تعاملی کاوشگری فضایی بسازند و عملکرد آن را در پرواز آزمایش کنند.<br>&#160;</p>]]></description>
 <category>مجله گردشگری</category>
</item>
<item>
 <title>ترند تازه سفر در میان جوانان؛ مقصد مهم نیست، ماجرا مهم است</title>
 <guid isPermaLink="true">https://sahelabi.com/news/5079/ترند-تازه-سفر-در-میان-جوانان؛-مقصد-مهم-نیست،-ماجرا-مهم-است</guid><link>https://sahelabi.com/news/5079/ترند-تازه-سفر-در-میان-جوانان؛-مقصد-مهم-نیست،-ماجرا-مهم-است</link>
 <pubDate>Saturday, 30 December 1899 12:14:58 </pubDate>
<description><![CDATA[<p dir="rtl">&#160;<a target="_blank" href="https://sahelabi.com/news/5079/ترند-تازه-سفر-در-میان-جوانان؛-مقصد-مهم-نیست،-ماجرا-مهم-است"><img  src="https://sahelabi.com/khabar/2026/20261114.jpg"  alt="" title="ترند تازه سفر در میان جوانان؛ مقصد مهم نیست، ماجرا مهم است" /></a><br>&#160;نسل جوان در حال بازتعریف معنای سفر است؛ تغییری که برنامه‌ریزی تعطیلات و انتخاب محل اقامت را هم تحت‌تأثیر قرار می‌دهد.

به نقل از امریکن اکسپرس، برای نسل هزاره و نسل زد، سفر موفق دیگر فقط به تعداد جاذبه‌های معروفی که از آن‌ها بازدید می‌کنند، وابسته نیست؛ بلکه داستان‌هایی اهمیت دارد که پس از بازگشت برای دیگران تعریف می‌کنند. بر اساس گزارش روندهای جهانی سفر ۲۰۲۶ شرکت امریکن اکسپرس تراول، بسیاری از جوانان برنامه سفر خود را با محوریت تجربه‌های خودجوش، اقامتگاه‌های غیرمعمول و اتفاق‌های پیش‌بینی‌نشده می‌چینند. این شرکت برای توصیف این گرایش از اصطلاح Lore Chasing استفاده می‌کند؛ رویکردی که می‌توان آن را ماجراجویی برای ساختن داستان‌های به‌یادماندنی در سفر دانست.

این گزارش بر پایه نظرسنجی از گردشگران هفت کشور آمریکا، استرالیا، کانادا، هند، ژاپن، مکزیک و بریتانیا تهیه شده است و نشان می‌دهد نسل‌های جوان تا چه اندازه برای تجربه‌های معنادار در سفر ارزش قائل‌اند. طبق نتایج، ۸۰ درصد پاسخ‌دهندگان در سراسر جهان قصد دارند در سال ۲۰۲۶ به‌اندازه سال گذشته یا بیشتر سفر خارجی داشته باشند. همچنین ۶۴ درصد از افراد نسل هزاره و زد شرکت‌کننده در نظرسنجی گفته‌اند اگر شغلی انعطاف‌پذیری بیشتری برای سفر کردن به آن‌ها بدهد، حاضرند آن را با وجود مزایای کمتر بپذیرند.

آدری هندلی، رئیس بخش سفر امریکن اکسپرس، می‌گوید گزارش سال ۲۰۲۶ نشان می‌دهد گردشگران امسال با دقت و هدفمندی بیشتری برای گذراندن تعطیلات خود تصمیم می‌گیرند.

چرا نسل جوان به دنبال ماجراهای غیرمنتظره است؟
امروزه بخشی از جذابیت سفر به اتفاق‌هایی مربوط می‌شود که نمی‌توان آن‌ها را از پیش برنامه‌ریزی کرد. برخلاف سفرهایی که تمام جزئیاتشان از ساعت بازدید جاذبه‌ها تا زمان صرف غذا مشخص است، این رویکرد برای اتفاق‌های پیش‌بینی‌نشده و تغییر مسیرهای ناگهانی جا باز می‌کند.

بر اساس گزارش امریکن اکسپرس، ۸۲ درصد از پاسخ‌دهندگان نسل هزاره و زد گفته‌اند احتمال دارد در سفر کاری کاملا غیرمعمول انجام دهند؛ صرفا به این دلیل که تجربه جالبی برای تعریف کردن خواهد بود. همچنین ۸۶ درصد آن‌ها تمایل دارند در سفر ماجراجویی کنند یا کاری خارج از محدوده راحتی خود انجام دهند. این رقم در میان کل پاسخ‌دهندگان جهانی ۷۶ درصد است.

آشنایی‌های اتفاقی نیز در شکل‌گیری خاطرات سفر نقش مهمی دارند. ۸۶ درصد از افراد نسل هزاره و زد معتقدند برخوردهای تصادفی با مردم محلی یا افراد جدید، از ماندگارترین لحظه‌های سفر را رقم می‌زند. بنابراین، گفت‌وگو با فردی در یک کافه محلی یا پذیرفتن پیشنهاد یک مسیر فرعی می‌تواند به‌اندازه بازدید از یک جاذبه مشهور در خاطره گردشگر باقی بماند.

اقامتگاه‌های غیرمعمول؛ بخشی از ماجراجویی سفر
توجه به تجربه‌های متفاوت فقط به فعالیت‌های گردشگری محدود نمی‌شود و محل اقامت را هم در بر می‌گیرد. طبق این گزارش، ۹۱ درصد از پاسخ‌دهندگان نسل هزاره و زد به رزرو اقامتگاهی غیرمعمول برای سفر بعدی خود علاقه دارند. این افراد به‌جای انتخاب همیشگی هتل‌های زنجیره‌ای، به دنبال مکان‌هایی هستند که خودشان بخشی از ماجراجویی سفر باشند.

در میان گزینه‌های موردعلاقه آن‌ها، سفر با قطارهای لوکس با ۴۵ درصد در رتبه نخست قرار دارد. اقامت در فضاهای تاریخی تغییرکاربری‌داده‌شده نیز با ۳۷ درصد، یکی دیگر از انتخاب‌های محبوب این گروه است. این آمار نشان می‌دهد برای گردشگران جوان، تجربه مسیر و محل اقامت می‌تواند به‌اندازه مقصد نهایی اهمیت داشته باشد.

خاطره‌های سفر؛ سوغاتی‌هایی که نمی‌توان خرید
سفر با قطار شبانه، گفت‌وگو با غریبه‌ها در کافه‌های محلی یا تغییر ناگهانی برنامه برای دیدن مکانی تازه، نمونه‌هایی از تجربه‌هایی هستند که در این رویکرد اهمیت دارند. نسل هزاره و زد به‌جای اینکه سفر را صرفا مجموعه‌ای از جاذبه‌های دیدنی بدانند، به دنبال موقعیت‌هایی هستند که خاطره‌ای متفاوت بسازند.

در چنین نگاهی، ارزش سفر فقط با عکس‌های ثبت‌شده یا تعداد مکان‌های بازدیدشده سنجیده نمی‌شود؛ بلکه تجربه‌هایی اهمیت دارند که مسافران سال‌ها بعد نیز با اشتیاق درباره آن‌ها صحبت می‌کنند.<br>&#160;</p>]]></description>
 <category>مجله گردشگری</category>
</item>
<item>
 <title>قدم زدن پلنگ ایرانی و توله‌اش در پارک ملی تندوره!</title>
 <guid isPermaLink="true">https://sahelabi.com/news/5078/قدم-زدن-پلنگ-ایرانی-و-توله‌اش-در-پارک-ملی-تندوره!</guid><link>https://sahelabi.com/news/5078/قدم-زدن-پلنگ-ایرانی-و-توله‌اش-در-پارک-ملی-تندوره!</link>
 <pubDate>Saturday, 30 December 1899 10:14:16 </pubDate>
<description><![CDATA[<p dir="rtl">&#160;<a target="_blank" href="https://sahelabi.com/news/5078/قدم-زدن-پلنگ-ایرانی-و-توله‌اش-در-پارک-ملی-تندوره!"><img  src="https://sahelabi.com/khabar/2026/20261111.jpg"  alt="" title="قدم زدن پلنگ ایرانی و توله‌اش در پارک ملی تندوره!" /></a><br>&#160;محیط‌بانان موفق به ثبت تصاویر یک قلاده پلنگ ایرانی به همراه توله‌اش در تفرجگاه چهلمیر واقع در پارک ملی تندوره درگز شدند.

تصاویر یک قلاده پلنگ ایرانی به همراه توله‌اش در قلب تفرجگاه چهلمیر واقع در پارک ملی تندوره درگز ثبت شد. کارشناسان محیط‌زیست، مشاهده این گونه در معرض تهدید را در محدوده‌ای گردشگری، نشانه‌ای مثبت از اثربخشی مدیریت حضور انسان در طبیعت ارزیابی می‌کنند.

اعمال محدودیت‌های زمانی برای خروج مسافران و بستن درهای تفرجگاه هنگام غروب، شرایط امنی برای حضور شبانه گوشت‌خواران فراهم آورده است. جریان دائمی رودخانه درگز در دره چهلمیر، اصلی‌ترین منبع تامین آب برای حیات‌وحش منطقه به‌شمار می‌رود و کنترل ترددهای انسانی امکان بهره‌برداری جانوران از منابع آبی را میسر می‌سازد.

داوود نورمحمدی، سرپرست اداره‌کل حفاظت محیط زیست خراسان رضوی، گفت:

«مدیریت زمان حضور گردشگران و تعیین ساعت تعطیلی تفرجگاه، فرصتی برای کاهش مزاحمت‌های انسانی و بهره‌مندی حیات‌وحش از منابع طبیعی این محدوده فراهم کرده است. ثبت تصاویر پلنگ ایرانی و توله‌اش در قلب دره چهلمیر از منظر بوم‌شناسی اهمیت قابل توجهی دارد چراکه این گونه به‌عنوان یکی از گوشت‌خواران راس هرم غذایی نسبت به تغییرات زیستگاهی و میزان حضور و مزاحمت انسان حساس است و استفاده آن از محدوده‌ای که در ساعات مشخصی در اختیار گردشگران قرار دارد، می‌تواند بیانگر وجود شرایطی از آرامش و امنیت نسبی برای تردد و فعالیت حیات‌وحش باشد.»
پارک ملی تندوره با وسعت ۷۳ هزار و ۴۳۵ هکتار در شمال شرق کشور، زیستگاه شاخصی برای قوچ و میش اوریال محسوب می‌شود. همچنین پنج گونه از هفت گربه‌سان شناخته‌شده ایران شامل پلنگ ایرانی، گربه جنگلی، گربه دشتی، گربه پالاس و سیاه‌گوش اورآسیا در دره‌های این پارک ملی زندگی می‌کنند.

داوود نورمحمدی، سرپرست اداره‌کل حفاظت محیط زیست خراسان رضوی، گفت:

«تنظیم و مدیریت حضور گردشگران در زیستگاه‌های حساس صرفا یک اقدام اجرایی یا گردشگری نیست بلکه بخشی از مدیریت حفاظتی زیستگاه به شمار می‌رود. رعایت ساعت تعطیلی، کنترل تردد، پرهیز از ایجاد آلودگی صوتی و نوری و احترام به حریم زیستی گونه‌ها می‌تواند به کاهش تعارض میان فعالیت‌های انسانی و نیازهای حیات‌وحش کمک کند. حضور پلنگ ماده و توله‌اش در چنین محدوده‌ای، از این جهت نیز حائز اهمیت است که دوره پرورش توله مرحله‌ای حساس در چرخه زندگی این گونه محسوب می‌شود و برخورداری از زیستگاهی با منابع غذایی و آبی مناسب و حداقل مزاحمت انسانی در بقای آن نقش دارد.»<br>&#160;</p>]]></description>
 <category>مجله گردشگری</category>
</item>
<item>
 <title>باران به دریاچه ارومیه جان داد؛ حجم آب ۱۰ برابر شد</title>
 <guid isPermaLink="true">https://sahelabi.com/news/5077/باران-به-دریاچه-ارومیه-جان-داد؛-حجم-آب-۱۰-برابر-شد</guid><link>https://sahelabi.com/news/5077/باران-به-دریاچه-ارومیه-جان-داد؛-حجم-آب-۱۰-برابر-شد</link>
 <pubDate>Saturday, 30 December 1899 16:33:51 </pubDate>
<description><![CDATA[<p dir="rtl">&#160;<a target="_blank" href="https://sahelabi.com/news/5077/باران-به-دریاچه-ارومیه-جان-داد؛-حجم-آب-۱۰-برابر-شد"><img  src="https://sahelabi.com/khabar/2026/20261110.jpg"  alt="" title="باران به دریاچه ارومیه جان داد؛ حجم آب ۱۰ برابر شد" /></a><br>&#160;تراز دریاچه ارومیه با رشد ۱۱۶ سانتی‌متری نسبت به سال گذشته روبه‌رو شد و حجم آب به بیش از دو میلیارد مترمکعب رسید.

به نقل ایرنا؛ آخرین پایش‌های تخصصی نشان می‌دهد تراز، حجم و وسعت دریاچه ارومیه نسبت به بازه زمانی مشابه در سال گذشته بهبود چشمگیری یافته و آب دوباره بخش‌های خشک‌شده را در بر گرفته است. طبق سنجش‌های جدید، تراز دریاچه با ۱۱۶ سانتی‌متر افزایش به یک هزار و ۲۷۰ متر و ۶۰ سانتی‌متر رسید.

مجید رستگاری، مدیرعامل آب منطقه‌ای آذربایجان غربی، گفت:

«بر اساس آخرین پایش‌ها، تراز دریاچه با ۱۱۶ سانتی‌متر افزایش به یک هزار و ۲۷۰ متر و ۶۰ سانتی‌متر رسیده است. تراز دریاچه ارومیه در حوالی نیمه آبان سال گذشته یک هزار و ۲۶۹ متر و ۴۴ سانتی‌متر بود که این میزان در روزهای اخیر به یک‌هزار و ۲۷۰ متر و ۶۰ سانتی‌متر افزایش یافته است.»
حجم آب ذخیره‌شده در این حوضه آبی به ۲ میلیارد و ۵۸۰ میلیون مترمکعب ارتقا یافته است، در شرایطی که ذخیره آب در زمان مشابه سال قبل حدود ۲۴۰ میلیون مترمکعب ثبت شده بود. آمارهای رسمی حاکی از رشد ۱۰٫۷ برابری حجم ذخیره و افزایش بیش از چهار برابری پهنه آبی هستند که وسعت فعلی آن را به یک‌هزار و ۹۹۵ کیلومتر مربع می‌رساند.

مدیرعامل آب منطقه‌ای آذربایجان غربی درباره وضعیت دریاچه ارومیه گفت:

«بر اساس آخرین پایش انجام شده، حجم دریاچه ارومیه به ۲ میلیارد و ۵۸۰ میلیون مترمکعب رسیده است، در حالی که این رقم در مدت مشابه سال گذشته تنها ۲۴۰ میلیون مترمکعب بود که نشان می‌دهد حجم آب دریاچه در مقایسه با سال گذشته ۱۰.۷ برابر شده است. وسعت فعلی دریاچه یک‌هزار و ۹۹۵ کیلومتر مربع برآورد شده است. تراز، حجم و وسعت دریاچه ارومیه نسبت به ابتدای سال آبی جاری (اول مهرماه) افزایش نداشته و در این مدت ثابت مانده است.»
بارش‌های مداوم، مدیریت روان‌آب رودخانه‌ها، لایروبی گسترده بسترها و اجرای پویش رود روان در آذربایجان غربی مسیر احیا را هموار کرده‌اند. در امتداد محور ارومیه به مهاباد، پهنه‌هایی که سال‌ها بستر خشکی بودند بار دیگر رنگ آب را دیده‌اند و چهره‌ی طبیعی منطقه تغییر یافته است.<br>&#160;</p>]]></description>
 <category>مجله گردشگری</category>
</item>
<item>
 <title>روستای ۷۰۰ ساله چین با یک هتل متفاوت دوباره جان می‌گیرد</title>
 <guid isPermaLink="true">https://sahelabi.com/news/5076/روستای-۷۰۰-ساله-چین-با-یک-هتل-متفاوت-دوباره-جان-می‌گیرد</guid><link>https://sahelabi.com/news/5076/روستای-۷۰۰-ساله-چین-با-یک-هتل-متفاوت-دوباره-جان-می‌گیرد</link>
 <pubDate>Saturday, 30 December 1899 10:18:38 </pubDate>
<description><![CDATA[<p dir="rtl">&#160;<a target="_blank" href="https://sahelabi.com/news/5076/روستای-۷۰۰-ساله-چین-با-یک-هتل-متفاوت-دوباره-جان-می‌گیرد"><img  src="https://sahelabi.com/khabar/2026/20261109.jpg"  alt="" title="روستای ۷۰۰ ساله چین با یک هتل متفاوت دوباره جان می‌گیرد" /></a><br>&#160;در روستایی ۷۰۰ ساله در چین، خانه‌های قدیمی با حفظ جزئیات معماری سنتی به بخشی از یک هتل امروزی تبدیل شده‌اند.

در دورانی که بسیاری از روستاها با کاهش جمعیت و رکود اقتصادی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، روستای لانگتو در گوانگژو چین مسیر متفاوتی را در پیش گرفته است. در این پروژه، هدف فقط حفظ بناهای تاریخی و متوقف‌کردن فرسودگی آن‌ها نیست؛ معماران می‌خواهند ساختمان‌های قدیمی را دوباره وارد زندگی روزمره کنند و با ایجاد فضایی برای گردشگری، اقتصاد محلی را رونق ببخشند.

این رویکرد در پروژه هتل لانگتو دیده می‌شود؛ معماران در این طرح، ویژگی‌های معماری سنتی روستا را حفظ کرده‌اند و در عین حال، عناصر امروزی را به فضای داخلی افزوده‌اند.

روستایی با بیش از ۷۰۰ سال تاریخ
روستای لانگتو در حاشیه باتلاقی کلان‌شهر گوانگژو قرار دارد. این سکونتگاه در سال ۱۳۶۷ میلادی و در دوره سلسله یوان شکل گرفت و اکنون در فهرست روستاهای تاریخی و فرهنگی چین قرار دارد. لانگتو را یکی از بزرگ‌ترین و سالم‌ترین نمونه‌های روستاهای سنتی منطقه کانتون می‌دانند.

معماری متمایز این روستا به سبک لینگ‌نان تعلق دارد؛ سبکی که در طول قرن‌ها با شرایط اقلیمی و شیوه زندگی مردم جنوب چین سازگار شده است. خانه‌ها در چیدمانی فشرده کنار هم قرار گرفته‌اند و دیوارهای بیرونی ضخیم و بسته، بخش مهمی از ساختار آن‌ها را تشکیل می‌دهند.

هو یوپِی، بنیان‌گذار استودیو هو و استاد طراحی شهری در دانشکده معماری و برنامه‌ریزی شهری دانشگاه نانجینگ، معتقد است چیدمان فشرده خانه‌ها و دیوارهای ضخیم بیرونی نمونه‌ای هوشمندانه از معماری سازگار با اقلیم هستند؛ دانشی که در ساخت‌وسازهای امروزی کمتر به چشم می‌خورد.

با وجود ارزش تاریخی و معماری روستا، لانگتو در سال‌های گذشته با مشکلاتی مانند کاهش جمعیت، کمبود نیروی کار و فرصت‌های محدود اقتصادی روبه‌رو شد. بسیاری از ساکنان برای یافتن شغل به مناطق دیگر مهاجرت کردند و خانه‌هایشان به‌تدریج خالی و فرسوده ماند.

تبدیل ۲۱ خانه متروکه به یک هتل بوتیک
در سال ۲۰۲۱، دولت منطقه هوادو و بنیاد خیریه ویپ‌شاپ برنامه‌ای را برای احیای روستا آغاز کردند. بخش اصلی این طرح، بازآفرینی خانه‌های قدیمی و تبدیل آن‌ها به فضایی برای اقامت گردشگران بود.

استودیو هو مسئولیت طراحی هتل لانگتو را بر عهده گرفت و ۲۱ خانه حیاط‌دار متروکه را به یک مجموعه اقامتی با مساحت حدود ۳۵۵۰۰ فوت مربع تبدیل کرد. بیشتر این خانه‌ها در دوره سلسله چینگ ساخته شده بودند و معماری بومی منطقه را به نمایش می‌گذاشتند.

به گفته هو یوپِی، افزایش رفت‌وآمد گردشگران می‌تواند تقاضا برای غذاهای محلی، خرید صنایع‌دستی و بازدیدهای فرهنگی را بیشتر کند. چنین اتفاقی به رونق اقتصادی سراسر روستا کمک می‌کند؛ اقتصادی که پیش از اجرای پروژه تقریبا از حرکت ایستاده بود.

مرمت جزئیات تاریخی با کمک استادکاران محلی
معماران پیش از شروع عملیات، بخش‌های مختلف مجموعه را به‌دقت بررسی کردند. آن‌ها تزئینات اصیل باقی‌مانده و قسمت‌های آسیب‌دیده سازه را ثبت کردند، نقشه‌های سنتی خانه‌ها را بازگرداندند و نمای فرسوده ساختمان‌ها را مرمت کردند.

استودیو هو برای بازسازی جزئیات معماری با استادکاران محلی همکاری کرد. این جزئیات شامل طاقچه‌های آجری برای نگهداری تندیس‌های بودایی، گچ‌بری‌های رنگ‌آمیزی‌شده و قاب‌های ورودی ساخته‌شده از آهک حجاری‌شده می‌شدند.

هو یوپِی تأکید می‌کند که استادکاران سنتی، فنون ساخت‌وساز و تزئینات بومی منطقه را نسل‌به‌نسل آموخته‌اند و کارگران امروزی نمی‌توانند تمام این جزئیات را با همان روش‌ها بازسازی کنند. به همین دلیل، حضور هنرمندان و استادکاران محلی در فرایند مرمت اهمیت زیادی داشت.

پیوند معماری سنتی با طراحی مینیمال
فضای داخلی هتل در مقایسه با نمای تاریخی ساختمان‌ها، ظاهری امروزی دارد. معماران به‌جای بازسازی تصنعی سبک قدیمی، طراحی مینیمال را در کنار مصالح و ساختارهای اصیل قرار داده‌اند تا میان گذشته و حال گفت‌وگویی بصری شکل بگیرد.

یکی از ایده‌های متفاوت پروژه، تبدیل سبدهای قدیمی ماهیگیری به چراغ‌های روشنایی است. معماران همچنین از دیوارهای شیشه‌ای بزرگ استفاده کرده‌اند تا فضاهای داخلی بازتر شوند و ارتباط بیشتری با محیط اطراف داشته باشند.

در بخش‌هایی از مجموعه، درختان خودرو که در میان ویرانه‌های خانه‌های متروکه رشد کرده بودند نیز حفظ شده‌اند. این درختان یادآور سال‌هایی هستند که ساختمان‌ها بدون استفاده مانده بودند و طبیعت به‌تدریج فضای آن‌ها را در اختیار گرفته بود.

گردشگری؛ راهی برای بازگشت زندگی به روستا
استودیو هو امیدوار است اجرای این پروژه، ساکنان مهاجر را به زادگاهشان بازگرداند و برای آن‌ها فرصت‌های شغلی پایداری ایجاد کند. از نگاه معماران، درآمد هتل می‌تواند هزینه نگهداری و مرمت مستمر خانه‌های سنتی را تأمین کند و چرخه‌ای خودکفا برای احیای روستا به وجود بیاورد.

پروژه هتل لانگتو تلاش می‌کند میان حفاظت از میراث معماری و نیازهای اقتصادی امروز تعادل برقرار کند. در این رویکرد، بناهای تاریخی قرار نیست صرفا به یادگارهایی دست‌نخورده تبدیل شوند؛ آن‌ها می‌توانند با حفظ هویت فرهنگی خود، دوباره بخشی از زندگی مردم باشند.<br>&#160;</p>]]></description>
 <category>مجله گردشگری</category>
</item>
<item>
 <title>برف ایستگاه‌های پنج و هفت توچال را سفیدپوش کرد</title>
 <guid isPermaLink="true">https://sahelabi.com/news/5075/برف-ایستگاه‌های-پنج-و-هفت-توچال-را-سفیدپوش-کرد</guid><link>https://sahelabi.com/news/5075/برف-ایستگاه‌های-پنج-و-هفت-توچال-را-سفیدپوش-کرد</link>
 <pubDate>Saturday, 30 December 1899 09:43:14 </pubDate>
<description><![CDATA[<p dir="rtl">&#160;<a target="_blank" href="https://sahelabi.com/news/5075/برف-ایستگاه‌های-پنج-و-هفت-توچال-را-سفیدپوش-کرد"><img  src="https://sahelabi.com/khabar/2026/20261108.jpg"  alt="" title="برف ایستگاه‌های پنج و هفت توچال را سفیدپوش کرد" /></a><br>&#160;بارش سنگین برف، ایستگاه‌های پنج و هفت توچال را سفیدپوش کرده و چشم‌اندازی زمستانی در ارتفاعات تهران ساخته است.

بارش برف در ارتفاعات توچال، ایستگاه‌های پنج و هفت را سفیدپوش کرده است. پوشش برف در بخش‌های مرتفع مجموعه، چهره‌ فصل سرد توچال را پررنگ‌تر کرده و دامنه‌ها و تاسیسات اطراف ایستگاه‌ها زیر لایه‌ای سفید قرار گرفته‌اند.

ویدیوی منتشرشده از منطقه، نمایی از بارش و سفیدپوشی ارتفاعات را نشان می‌دهد.

پیست اسکی توچال در صورت تداوم بارش‌ها و نبود وزش باد شدید، از اوایل هفته آینده به روی علاقه‌مندان بازگشایی خواهد شد. بارش‌های اخیر ارتفاع برف در ارتفاعات پایتخت را به ۳۰ سانتی‌متر رسانده است و پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد تداوم ناپایداری‌های جوی حجم برف را به ۶۰ سانتی‌متر افزایش خواهد داد.

مدیران مجموعه برای کوبیدن و آماده‌سازی مسیر نیازمند دستیابی به حجم مناسبی از برف هستند. آماده‌سازی نهایی منوط به بازدید نمایندگان هیئت اسکی استان تهران و صدور مجوزهای ایمنی خواهد بود.

<br>&#160;</p>]]></description>
 <category>مجله گردشگری</category>
</item>
<item>
 <title>زیر زمین‌های کشاورزی ایتالیا چه خبر است؟ کشف شبکه پنهان شهر باستانی روم</title>
 <guid isPermaLink="true">https://sahelabi.com/news/5074/زیر-زمین‌های-کشاورزی-ایتالیا-چه-خبر-است؟-کشف-شبکه-پنهان-شهر-باستانی-روم</guid><link>https://sahelabi.com/news/5074/زیر-زمین‌های-کشاورزی-ایتالیا-چه-خبر-است؟-کشف-شبکه-پنهان-شهر-باستانی-روم</link>
 <pubDate>Saturday, 30 December 1899 10:50:20 </pubDate>
<description><![CDATA[<p dir="rtl">&#160;<a target="_blank" href="https://sahelabi.com/news/5074/زیر-زمین‌های-کشاورزی-ایتالیا-چه-خبر-است؟-کشف-شبکه-پنهان-شهر-باستانی-روم"><img  src="https://sahelabi.com/khabar/2026/20261107.jpg"  alt="" title="زیر زمین‌های کشاورزی ایتالیا چه خبر است؟ کشف شبکه پنهان شهر باستانی روم" /></a><br>&#160;زیر مزارع کشاورزی ایتالیا، شهری رومی پنهان شده است که تونل‌ها، فاضلاب‌ها و آثار تازه کشف‌شده‌اش اطلاعاتی از زندگی در دوران باستان به دست می‌دهند.

به نقل از هریتیج دیلی، زیر مزارع کشاورزی نزدیک شهر آکینو در مرکز ایتالیا، بقایای شهری رومی پنهان شده که هنوز بخش زیادی از آن از چشم باستان‌شناسان دور مانده است. کاوش‌های تازه در آکوی‌نوم (Aquinum) از شبکه‌ای گسترده از فاضلاب‌ها و کانال‌های زهکشی زیرزمینی پرده برداشته‌اند. پژوهشگران همچنین کتیبه‌های آیینی، محرابی رومی و گنجینه‌ای شامل بیش از ۱۰۰ سکه پیدا کرده‌اند.

آکوی‌نوم زمانی یکی از مراکز مهم امپراتوری روم در مسیر جاده باستانی ویا لاتینا (Via Latina) میان رم و کاپوا بود. این شهر حدود ۲۵۰ هکتار وسعت داشت؛ اما با وجود ۱۸ سال پژوهش دانشگاه سالنتو، باستان‌شناسان تاکنون فقط حدود ۲۰ هکتار از آن را کاوش کرده‌اند. از سال ۲۰۲۰ نیز گروه پژوهشی روما سوترانئا (Roma Sotterranea) بررسی بخش‌های زیرزمینی شهر را در کنار باستان‌شناسان آغاز کرده است.

کاوش در شبکه زیرزمینی آکوی‌نوم
گروه روما سوترانئا در زمینه بررسی سازه‌های باستانی زیرزمینی مانند فاضلاب‌ها، آب‌انبارها، کانال‌های زهکشی و دریچه‌های بازدید تخصص دارد. این گروه بین سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۳ بیش از ۲۴۰ متر از مجراهای زیرزمینی زیر حمام‌های مرکزی آکوی‌نوم را مستندنگاری کرد.

این شبکه از کانال‌ها و چاه‌هایی تشکیل شده است که بخشی از سامانه مدیریت آب شهر بودند. چنین زیرساختی برای هدایت آب و کنترل جریان آن در شهری با این وسعت اهمیت زیادی داشت.

از سال ۲۰۲۴، تمرکز پژوهشگران به بخش زیرزمینی تئاتر شهر تغییر کرد؛ سازه‌ای که ظرفیت آن را حدود ۵ هزار تماشاگر تخمین می‌زنند. بقایای موجود به باستان‌شناسان اجازه داده‌اند بخش زیادی از معماری تئاتر را بازسازی کنند؛ اما هنوز اطلاعات دقیقی درباره زیرساخت‌های زیرزمینی آن ندارند.

فرانچسکو آرتیبانی، مدیر پروژه روما سوترانئا، می‌گوید معماری باقی‌مانده ظاهر تئاتر را نشان می‌دهد، اما بررسی فضای زیر زمین می‌تواند مشخص کند این سازه در عمل چگونه کار می‌کرده است.

کشف فاضلاب اصلی شهر در سال ۲۰۲۶
پژوهشگران در اوایل سال ۲۰۲۶، جدا از کاوش‌های زیر حمام‌ها و تئاتر، کلکتور اصلی فاضلاب آکوی‌نوم را نیز پیدا کردند. این سازه زیر محل تقاطع دو خیابان اصلی شهر قرار دارد: کاردو ماکسیموس (Cardo Maximus) در جهت شمالی ـ جنوبی و دکومانوس ماکسیموس (Decumanus Maximus) در جهت شرقی ـ غربی.

فاضلاب اصلی حدود ۱٫۴ متر عرض و بیش از ۲٫۱ متر ارتفاع دارد. در جریان بررسی‌ها، باستان‌شناسان گنجینه‌ای شامل ۱۲۰ سکه، کتیبه‌ها و قطعات سفال نیز کشف کردند. گزارش منتشرشده زمان دقیق کشف این آثار در سال ۲۰۲۶ را مشخص نمی‌کند و روشن نیست که همه آن‌ها مستقیما از داخل فاضلاب به دست آمده باشند.

پژوهشگران برای بررسی مجراهایی که ورود انسان به آن‌ها دشوار یا خطرناک است، از فناوری‌های تازه کمک می‌گیرند. یکی از این ابزارها سامانه‌ای رباتیک برای بازرسی است که کابلی به طول حداکثر ۱۰۰ متر دارد. بررسی با رادار نفوذی زمین نیز به محققان اجازه می‌دهد مسیر مجراهای مدفون را بدون حفاری کامل شناسایی کنند.

کتیبه‌ها و شواهدی از آیین‌های مذهبی روم باستان
کاوش‌های سال ۲۰۲۶ فقط به زیرساخت‌های شهری محدود نمانده‌اند. باستان‌شناسان در بخش دیگری از آکوی‌نوم، سنگی حکاکی‌شده پیدا کردند که تصویر یک گاو، قوچ و خوک روی آن دیده می‌شود. این سه حیوان با آیین سووتاوریا (Suovetaurilia) ارتباط دارند؛ یکی از مهم‌ترین مراسم قربانی در مذهب روم باستان که طی آن یک خوک، گوسفند و گاو قربانی می‌کردند.

این سنگ در دوره‌ای بعد به‌عنوان سنگ‌فرش در یک تقاطع مهم شهر استفاده شده بود. کشف آن نشان می‌دهد آثار مرتبط با آیین‌های مذهبی گاهی پس از تغییر کاربری، در ساختارهای روزمره شهر نیز باقی می‌ماندند.

پژوهشگران همچنین محرابی مرمری پیدا کردند که به نبوغ آگوستوس (Genius of Augustus) اختصاص داشت. کتیبه روی محراب نشان می‌دهد مانیوس پوپیدیوس آنترُس، یکی از آزادشدگان ثروتمند روم، هزینه ساخت آن را تأمین کرده بود. او به مقام سِویر آگوستالیس رسیده بود؛ عضوی از یک نهاد مذهبی شهری که ارتباط نزدیکی با آیین امپراتوری داشت.

کتیبه‌ای درباره «دفن صاعقه» در تئاتر شهر
یکی دیگر از کشفیات غیرمعمول در تئاتر آکوی‌نوم به دست آمد. باستان‌شناسان لوحی مرمری با عبارت لاتین FVL(GVR) C[ONDITVM] پیدا کردند که معنای آن «صاعقه دفن‌شده» است.

در باورهای مذهبی روم باستان، مکان‌هایی که صاعقه به آن‌ها برخورد می‌کرد، می‌توانستند مقدس تلقی شوند. رومیان گاهی مواد و بقایای مرتبط با محل برخورد صاعقه را طی مراسمی دفن می‌کردند و مکان را به‌صورت رسمی مشخص یا تقدیس می‌کردند. این کتیبه شواهدی از چنین باورها و آیین‌هایی در محدوده تئاتر یا اطراف آن به دست می‌دهد.

مرمت پنج سردیس مرمری کشف‌شده در محوطه نیز بخشی از فعالیت‌های فصل کاوش ۲۰۲۶ بوده است. یکی از این مجسمه‌ها با نام «سزار آکوی‌نوم» شناخته می‌شود.

شهری مهم در مسیر باستانی رم به جنوب ایتالیا
آکوی‌نوم در مسیر ویا لاتینا قرار داشت؛ جاده‌ای باستانی که رم را به بخش‌های جنوبی ایتالیا متصل می‌کرد. این موقعیت به رونق شهر کمک کرد و آکوی‌نوم به یکی از مراکز مهم منطقه تبدیل شد. این شهر به تولید رنگ ارغوانی نیز شهرت داشت؛ صنعتی که سیسرون، سیاستمدار و سخنور رومی، در نوشته‌هایش به آن اشاره کرده است.

آکوی‌نوم همچنین با یوونال، شاعر طنزپرداز رومی، ارتباط تاریخی دارد و او در آثارش از این شهر نام برده است. چندین قرن بعد، منطقه اطراف آکینو با توماس آکویناس، فیلسوف و الهی‌دان قرون وسطی، پیوند خورد؛ خانواده او مالک قلعه نزدیک روکا‌سکا بودند و نامش نیز از آکینو گرفته شده است.

کاوش‌های پیشین در این محوطه، نشانه‌هایی از ثروت و اهمیت شهر را آشکار کرده‌اند؛ از جمله مجموعه بزرگی از حمام‌های رومی با موزاییک‌های بسیار سالم. بااین‌حال، بیشتر آکوی‌نوم هنوز زیر زمین‌های کشاورزی مدفون است.

آرتیبانی درباره این محوطه می‌گوید تماشای زمین‌های گسترده‌ای که امروز شخم زده و کشت می‌شوند، درحالی‌که شهری کامل زیر آن‌ها قرار دارد، تجربه‌ای شگفت‌انگیز است. با توجه به اینکه تاکنون فقط بخش کوچکی از این شهر ۲۵۰ هکتاری کاوش شده، خیابان‌ها، ساختمان‌ها و زیرساخت‌های زیرزمینی بسیاری همچنان در انتظار کشف هستند.<br>&#160;</p>]]></description>
 <category>مجله گردشگری</category>
</item>
<item>
 <title>۱۵۱ اثر باستانی ایران بالاخره از چین برگشت</title>
 <guid isPermaLink="true">https://sahelabi.com/news/5073/۱۵۱-اثر-باستانی-ایران-بالاخره-از-چین-برگشت</guid><link>https://sahelabi.com/news/5073/۱۵۱-اثر-باستانی-ایران-بالاخره-از-چین-برگشت</link>
 <pubDate>Saturday, 30 December 1899 10:05:11 </pubDate>
<description><![CDATA[<p dir="rtl">&#160;<a target="_blank" href="https://sahelabi.com/news/5073/۱۵۱-اثر-باستانی-ایران-بالاخره-از-چین-برگشت"><img  src="https://sahelabi.com/khabar/2026/20261104.jpg"  alt="" title="۱۵۱ اثر باستانی ایران بالاخره از چین برگشت" /></a><br>&#160;۱۵۱ شی باستانی و موزه‌ای ایران پس از پایان نمایشگاه‌های دوره‌ای در چین، در سلامت کامل به کشور بازگردانده شدند.

مجموعه‌ای شامل ۱۵۱ اثر تاریخی و فرهنگی ایران که برای برگزاری نمایشگاه‌های دوره‌ای به چین امانت سپرده شده بود، پس از گذشت نزدیک به دو سال به کشور بازگشت و تحویل مخازن امن شد. خروج قانونی اشیا بر اساس مصوبه‌ ۲۳ دی ۱۴۰۳ هیئت وزیران و بنا بر پیشنهاد وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی انجام گرفته بود.

آثار یادشده متعلق به موزه رضا عباسی، موزه آبگینه و سفالینه، موزه فرش، موزه هنرهای ملی و موزه مقدم تهران هستند. نمایشگاه با عنوان «سرزمین مهر» نخستین‌بار در ۶ بهمن ۱۴۰۳ در موزه دانشگاهی سیچوان گشایش یافت و طبق برنامه‌ریزی اولیه قرار بود تنها به‌مدت شش ماه برپا بماند.

فرآیند بازگشت آثار به‌دلیل رخدادهای منطقه‌ای با وقفه روبه‌رو شده بود. لیلا خسروی، رئیس اداره‌کل موزه‌های کشور، درباره‌ی چرایی تاخیر استرداد آثار گفت:

«این نمایشگاه خرداد پارسال (۱۴۰۴) پایان یافته بود که به دلیل جنگ ۱۲ روزه استرداد آن به وطن برای چندماه متوقف شد. دولت چین در این وقفه درخواست تمدید نمایشگاه را به دولت ما ارسال کرد که پس از پذیرفتن این درخواست و صدور مجوز توسط هیات دولت، برگزاری نمایشگاه تمدید شد.»
آخرین مرحله از نمایش این گنجینه‌ها در شهر لوشان واقع در دالیان چین برگزار شد. علی طلوعی، مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان تهران، درباره‌ی ورود محموله بیان کرد:

«با پایان تور نمایشگاهی این مجموعه در چین و برگزاری آخرین نمایشگاه در شهر لوشان، در دالیان، ۱۵۱ اثر تاریخی‌فرهنگی صبح امروز، ۱۲ آبان‌ماه، به کشور بازگشت.»
طلوعی درباره‌ی روند تحویل محموله در فرودگاه افزود:

«پس از انجام تشریفات اداری و گمرکی و هماهنگی‌های بین‌بخشی، با همکاری گمرک فرودگاه بین‌المللی امام خمینی(ره) و با همراهی و حفاظت یگان حفاظت میراث‌فرهنگی استان تهران، معاون میراث‌فرهنگی و جمعی از مدیران موزه‌ها و کارشناسان تخصصی، تمامی آثار در شرایط کاملا ایمن و با رعایت تدابیر حفاظتی و امنیتی به مخزن منتقل شد.»
مدیرکل میراث فرهنگی استان تهران ضمن حساس خواندن شرایط بازگرداندن اشیا تأکید کرد:

«این ماموریت با همکاری و هماهنگی کامل وزارت میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی و مجموعه دولت، با موفقیت به انجام رسید.»<br>&#160;</p>]]></description>
 <category>مجله گردشگری</category>
</item>
<item>
 <title>سنگی معمولی در صحرای آفریقا که رازی ۴ میلیارد ساله از مریخ داشت</title>
 <guid isPermaLink="true">https://sahelabi.com/news/5072/سنگی-معمولی-در-صحرای-آفریقا-که-رازی-۴-میلیارد-ساله-از-مریخ-داشت</guid><link>https://sahelabi.com/news/5072/سنگی-معمولی-در-صحرای-آفریقا-که-رازی-۴-میلیارد-ساله-از-مریخ-داشت</link>
 <pubDate>Saturday, 30 December 1899 09:38:54 </pubDate>
<description><![CDATA[<p dir="rtl">&#160;<a target="_blank" href="https://sahelabi.com/news/5072/سنگی-معمولی-در-صحرای-آفریقا-که-رازی-۴-میلیارد-ساله-از-مریخ-داشت"><img  src="https://sahelabi.com/khabar/2026/20261102.jpg"  alt="" title="سنگی معمولی در صحرای آفریقا که رازی ۴ میلیارد ساله از مریخ داشت" /></a><br>&#160;بررسی شهاب‌سنگی کمیاب از مریخ، اطلاعات تازه‌ای درباره دوران شکل‌گیری این سیاره و وجود آب مایع در گذشته آن آشکار کرده است.

به نقل از رویترز، سنگی تیره با رگه‌ای سرخ‌رنگ در نگاه اول تفاوت چندانی با سنگ‌های معمولی ندارد؛ اما بررسی دقیق‌تر آن، یکی از نمونه‌های کم‌نظیر شهاب‌سنگ‌های مریخی را آشکار کرده است. پژوهشگران می‌گویند این سنگ که احتمالا ۴٫۱ میلیارد سال قدمت دارد، از قدیمی‌ترین شهاب‌سنگ‌های شناخته‌شده مریخ به شمار می‌رود و ترکیب معدنی متفاوتی با نمونه‌های بررسی‌شده پیشین دارد.

این شهاب‌سنگ با نام «تغازه ۰۰۱» (Teghaza 001) شناخته می‌شود و در واقع از هشت قطعه سنگ تشکیل شده است. بزرگ‌ترین قطعه تقریبا به‌اندازه یک مشت دست است. کاشفان نزدیک به دو پوند از این سنگ را سال ۲۰۲۲ در صحرای آفریقا، در کشور مالی، پیدا کردند. بررسی‌های اولیه طی دو سال نشان داد که منشأ آن مریخ است؛ اما پژوهش‌های تازه جزئیات بیشتری از تاریخچه این سنگ را روشن کرده‌اند.

بلورهای ۴٫۱ میلیارد ساله، راز قدمت شهاب‌سنگ را فاش کردند
داستان این سنگ به حدود ۴٫۱ میلیارد سال پیش بازمی‌گردد؛ زمانی که بلورهای ماده معدنی زیرکن احتمالا از مواد مذاب در مریخ شکل گرفتند. وجود زیرکن برای پژوهشگران اهمیت زیادی دارد؛ زیرا می‌توانند با دقت بالایی سن آن را تعیین کنند.

قدمت این بلورها تغازه ۰۰۱ را در گروهی بسیار محدود قرار می‌دهد. پیش از این، فقط دو نمونه سنگ مریخی دیگر شناسایی شده بودند که احتمالا حدود چهار میلیارد سال پیش شکل گرفته‌اند. بیشتر شهاب‌سنگ‌های مریخی شناخته‌شده قدمتی در حدود چند میلیارد سال دارند، اما تعداد نمونه‌های بسیار کهن در مجموعه‌های زمینی اندک است.

این موضوع از آن جهت اهمیت دارد که مشاهدات فضاپیماها نشان می‌دهد بخش بزرگی از سطح مریخ بیش از سه میلیارد سال قدمت دارد. بنابراین، شهاب‌سنگ‌های بسیار قدیمی می‌توانند اطلاعاتی درباره بخش‌هایی از تاریخ سیاره سرخ ارائه دهند که نمونه‌های موجود تاکنون کمتر نمایندگی کرده‌اند.

شهاب‌سنگ تغازه ۰۰۱ با نمونه‌های قبلی مریخ تفاوت دارد
پژوهشگران پس از بررسی دقیق‌تر متوجه شدند که بافت سنگ، ترکیب مواد معدنی و حتی عناصر سازنده آن با دیگر شهاب‌سنگ‌های مریخی شناخته‌شده تفاوت دارد. همین ویژگی‌ها این نمونه را به فرصتی تازه برای مطالعه زمین‌شناسی مریخ تبدیل می‌کنند.

یانگ لیو، دانشمند سیاره‌شناس در آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا، می‌گوید رمزگشایی از تاریخچه این سنگ پیچیده است. ویلی نیکلاس، زمین‌شناس مؤسسه علوم قمری و سیاره‌ای که در پژوهش جدید مشارکت نداشته نیز معتقد است این نمونه با شهاب‌سنگ‌های مریخی بررسی‌شده پیشین تفاوت چشمگیری دارد.

دانشمندان برای شناخت یک سیاره به نمونه‌هایی از بخش‌های مختلف آن نیاز دارند. اگر بیشتر شهاب‌سنگ‌های در دسترس فقط نماینده بخشی از مریخ باشند، نمی‌توان بر اساس آن‌ها تاریخچه تمام سیاره را بازسازی کرد. تغازه ۰۰۱ می‌تواند بخشی از این تصویر ناقص را تکمیل کند.

شواهدی از تماس سنگ با آب در مریخ باستانی
یکی از یافته‌های مهم درباره تغازه ۰۰۱، نشانه‌هایی از تماس سنگ با آب در جریان شکل‌گیری و تحول آن است. پژوهشی که تابستان منتشر شد، شواهد مربوط به این موضوع را بررسی کرده بود. این یافته احتمالا نشان می‌دهد سنگ در دوره‌ای از تاریخ مریخ شکل گرفته که آب مایع در محیط آن حضور داشته است.

وجود آب مایع در گذشته مریخ از مهم‌ترین موضوعات پژوهش درباره این سیاره است؛ زیرا آب یکی از پیش‌نیازهای شناخته‌شده حیات محسوب می‌شود. البته شواهد تماس این سنگ با آب به‌تنهایی وجود حیات در مریخ را ثابت نمی‌کند، اما اطلاعات ارزشمندی درباره شرایط محیطی این سیاره در گذشته دور به دست می‌دهد.

چرا نمونه‌های مریخی اهمیت زیادی دارند؟
دانشمندان تاکنون بیشتر اطلاعات خود درباره مریخ را از داده‌های مدارگردها، سطح‌نوردها و شهاب‌سنگ‌هایی به دست آورده‌اند که بر اثر برخوردهای کیهانی از سطح این سیاره جدا شده و به زمین رسیده‌اند. بااین‌حال، تعداد این نمونه‌ها محدود است و ممکن است نماینده همه مناطق و دوره‌های زمین‌شناختی مریخ نباشند.

تغازه ۰۰۱ فرصتی برای بررسی ترکیب سنگی متفاوت فراهم می‌کند. پژوهشگران می‌توانند با مطالعه بیشتر قطعات موجود، درباره مواد سازنده، فرایندهای زمین‌شناختی و شرایط محیطی مریخ در گذشته اطلاعات دقیق‌تری به دست آورند.

نمونه‌های جمع‌آوری‌شده ناسا چه زمانی به زمین می‌رسند؟
بررسی شهاب‌سنگ تغازه ۰۰۱ اهمیت برنامه‌هایی را نیز نشان می‌دهد که هدفشان انتقال نمونه‌های مستقیم از مریخ به زمین است. مریخ‌نورد استقامت ناسا از زمان فرود در سال ۲۰۲۱، نمونه‌هایی از سنگ‌های جالب‌توجه سطح مریخ را جمع‌آوری و ذخیره کرده است؛ اما برنامه بازگرداندن این نمونه‌ها به زمین همچنان در وضعیت نامشخصی قرار دارد.

پژوهشگران معتقدند حتی مقدار اندکی از این مواد می‌تواند اطلاعات علمی فراوانی در اختیار دانشمندان قرار دهد. بررسی نمونه‌های مستقیم مریخ با ابزارهای آزمایشگاهی زمینی، امکان مطالعه جزئیاتی را فراهم می‌کند که شاید تجهیزات فضاپیماها به‌تنهایی نتوانند آشکار کنند.

دانشمندان همچنان می‌توانند بررسی‌های بیشتری روی قطعات تغازه ۰۰۱ انجام دهند و احتمال دارد نمونه‌های دیگری از همین سنگ یا شهاب‌سنگ‌های مشابه در سطح زمین پیدا شوند. این سنگ کوچک از صحرای مالی، اکنون سرنخ‌هایی از مریخ در زمانی بیش از چهار میلیارد سال پیش را در اختیار پژوهشگران گذاشته است.<br>&#160;</p>]]></description>
 <category>مجله گردشگری</category>
</item>
<item>
 <title>کشف اتفاقی یک معلم؛ نخستین مسیر ردپای دایناسور تی رکس شناسایی شد</title>
 <guid isPermaLink="true">https://sahelabi.com/news/5071/کشف-اتفاقی-یک-معلم؛-نخستین-مسیر-ردپای-دایناسور-تی-رکس-شناسایی-شد</guid><link>https://sahelabi.com/news/5071/کشف-اتفاقی-یک-معلم؛-نخستین-مسیر-ردپای-دایناسور-تی-رکس-شناسایی-شد</link>
 <pubDate>Saturday, 30 December 1899 10:10:48 </pubDate>
<description><![CDATA[<p dir="rtl">&#160;<a target="_blank" href="https://sahelabi.com/news/5071/کشف-اتفاقی-یک-معلم؛-نخستین-مسیر-ردپای-دایناسور-تی-رکس-شناسایی-شد"><img  src="https://sahelabi.com/khabar/2026/20261101.jpg"  alt="" title="کشف اتفاقی یک معلم؛ نخستین مسیر ردپای دایناسور تی رکس شناسایی شد" /></a><br>&#160;یک معلم علوم هنگام گشت‌وگذار در منطقه‌ای فسیلی، ردپاهایی پیدا کرد که نخستین مسیر شناخته‌شده تی‌رکس را آشکار کردند.

به نقل از سی‌ان‌ان، یک معلم علوم دبیرستان هنگام جست‌وجوی فسیل در منطقه‌ای در داکوتای شمالی آمریکا، دو ردپای غیرعادی و بزرگ پیدا کرد. بررسی‌های بعدی نشان داد که این آثار به احتمال بسیار زیاد به تیرانوسوروس رکس، مشهور به تی‌رکس، تعلق دارند و نخستین مسیر ردپای شناخته‌شده از این دایناسور را تشکیل می‌دهند.

این ردپاها حدود ۶۶٫۵ میلیون سال قدمت دارند و اطلاعاتی درباره نحوه حرکت یکی از مشهورترین شکارچیان دوران دایناسورها در اختیار دانشمندان می‌گذارند. برخلاف استخوان‌ها که ساختار بدن جانور را نشان می‌دهند، ردپاها تصویری مستقیم از حرکت آن در محیط زندگی‌اش ارائه می‌کنند.

کشفی اتفاقی در منطقه‌ای فسیلی
کنت هاپس، معلم علوم دبیرستان از شهر نورث‌گلن در ایالت کلرادو، در ژوئیه ۲۰۲۵ هنگام یک سفر پژوهشی به سازند هل کریک با دو ردپای بزرگ روبه‌رو شد. این منطقه مجموعه‌ای از لایه‌های رسوبی غنی از فسیل را در بخش‌هایی از ایالت‌های مونتانا، وایومینگ، داکوتای شمالی و داکوتای جنوبی در بر می‌گیرد.

هل کریک به‌خاطر فسیل‌های استخوانی دایناسورها شهرت دارد؛ بااین‌حال، یافتن ردپا در این منطقه دشوار است، زیرا رسوبات معمولا پیش از آنکه آثار حرکت جانوران را برای مدت طولانی حفظ کنند، بر اثر فرسایش از بین می‌روند.

هاپس در نگاه نخست مطمئن نبود که با ردپای واقعی روبه‌رو شده است. هر دو اثر سه انگشت باریک و کشیده داشتند و طولشان به حدود ۹۰ سانتی‌متر می‌رسید. او با اندازه‌گیری طول و عرض ردپاها احتمال داد که جانوری گوشت‌خوار آن‌ها را بر جای گذاشته باشد.

چهار ردپا، یک الگوی مشخص
تایلر لایسون، متصدی ارشد بخش دیرینه‌شناسی مهره‌داران در موزه طبیعت و علم دنور و یکی از نویسندگان پژوهش، برای اطمینان از اینکه این آثار واقعا مسیر حرکت یک دایناسور را نشان می‌دهند، به دنبال ردپاهای بیشتری گشت. او نقطه‌هایی را روی زمین علامت‌گذاری کرد که انتظار داشت آثار بعدی در آن‌ها قرار داشته باشند.

حفاری در محل، دو ردپای دیگر را آشکار کرد و شمار آثار به چهار مورد رسید. شکل انگشتان و اندازه ردپاها با ویژگی‌های پای تی‌رکس مطابقت داشت. در تابستان امسال نیز گروه پژوهشی پنجمین ردپا را پیدا کرد؛ کشفی که اطمینان پژوهشگران را درباره تعلق این مسیر به تی‌رکس افزایش داد.

اندازه ردپاها نیز سرنخ مهمی بود. در سازند هل کریک، دو دایناسور بزرگ می‌توانستند چنین آثاری بر جای بگذارند: تی‌رکس و ادمونتوسوروس، دایناسوری گیاه‌خوار با منقار اردک‌مانند. بااین‌حال، شکل پاهای این دو گونه تفاوت زیادی دارد و ویژگی‌های ردپاهای کشف‌شده بیشتر با تی‌رکس سازگار است.

ردپاها سرعت راه رفتن تی‌رکس را آشکار می‌کنند
وجود چند ردپا در یک مسیر به دانشمندان اجازه می‌دهد فاصله گام‌های جانور را اندازه بگیرند و درباره سرعت حرکتش تخمین دقیق‌تری ارائه کنند. پیش از این کشف، پژوهشگران فقط دو ردپای جداگانه را به تی‌رکس نسبت داده بودند و مسیر پیوسته‌ای از حرکت این دایناسور در اختیار نداشتند.

بر اساس چهار ردپای بررسی‌شده در این پژوهش، فاصله گام‌ها در مجموع حدود چهار متر برآورد شده است. تایلر لایسون سرعت حرکت تی‌رکس هنگام بر جای گذاشتن این آثار را حدود ۵٫۶ تا ۷ کیلومتر بر ساعت تخمین می‌زند؛ سرعتی که با راه رفتن سازگار است، نه دویدن با حداکثر توان.

بااین‌حال، این عدد حداکثر سرعت تی‌رکس را نشان نمی‌دهد. ردپاها احتمالا روی زمین نرم و مرطوب شکل گرفته‌اند و شرایط سطح زمین بر نحوه حرکت جانور تأثیر می‌گذارد. توماس هولتز، دیرینه‌شناس مهره‌داران در دانشگاه مریلند که در این پژوهش مشارکت نداشته است، این کشف را احتمالا نخستین توالی قطعی ردپای تی رکس می‌داند.

چرا ردپاها از استخوان‌ها اطلاعات متفاوتی می‌دهند؟
دانشمندان ده‌ها اسکلت تی‌رکس را در سازند هل کریک پیدا کرده‌اند؛ منطقه‌ای که شواهد مهمی از آخرین زیست‌بوم دایناسورهای آمریکای شمالی را در خود حفظ کرده است. استخوان‌ها درباره ساختار بدن و ویژگی‌های کالبدی جانور اطلاعات می‌دهند، اما ردپاها امکان بررسی رفتار آن را در لحظه‌ای مشخص از زندگی فراهم می‌کنند.

ردپاها می‌توانند درباره طول گام‌ها، نحوه قرارگیری پاها روی زمین و سرعت حرکت جانور سرنخ بدهند. آن‌ها همچنین به پژوهشگران کمک می‌کنند بفهمند دایناسورها چگونه در محیط طبیعی خود حرکت می‌کردند؛ اطلاعاتی که از بررسی استخوان‌ها به‌تنهایی به دست نمی‌آید.

آنتونی رومیلیو، دیرینه‌شناس و پژوهشگر دانشگاه کوئینزلند استرالیا که در مطالعه مشارکت نداشته است، اهمیت این کشف را در ثبت رفتار واقعی جانور می‌بیند. به گفته او، حتی چند ردپای نه‌چندان واضح هم می‌توانند لحظاتی از زندگی جانوری را ثبت کنند که بیش از ۶۶ میلیون سال پیش روی زمین راه می‌رفته است.

بررسی‌های بیشتر برای کشف جزئیات ردپاها
موزه طبیعت و علم دنور قصد دارد سه ردپا را از داکوتای شمالی به مجموعه خود منتقل کند تا پژوهشگران بتوانند آن‌ها را با جزئیات بیشتری بررسی کنند. یکی از اهداف این بررسی‌ها، جست‌وجوی نشانه‌هایی از بافت و اثر پوست در سطح ردپاها است.

انتشار نتایج پژوهش همچنین امکان بررسی مستقل اندازه‌ها و بازسازی شیوه حرکت تی‌رکس را برای دیگر دانشمندان فراهم می‌کند. پژوهشگران امیدوارند شناسایی این مسیر، توجه دیرینه‌شناسان را به جست‌وجوی آثار مشابه در سازند هل کریک و دیگر مناطق فسیلی جلب کند.

این کشف نشان می‌دهد که حتی در مناطقی که دهه‌ها بررسی شده‌اند، هنوز ممکن است شواهد تازه‌ای از زندگی دایناسورها زیر سطح زمین پنهان مانده باشد.<br>&#160;</p>]]></description>
 <category>مجله گردشگری</category>
</item>
<item>
 <title>میلان چگونه از شهری آلوده به الگویی برای احیای طبیعت تبدیل شد؟</title>
 <guid isPermaLink="true">https://sahelabi.com/news/5070/میلان-چگونه-از-شهری-آلوده-به-الگویی-برای-احیای-طبیعت-تبدیل-شد؟</guid><link>https://sahelabi.com/news/5070/میلان-چگونه-از-شهری-آلوده-به-الگویی-برای-احیای-طبیعت-تبدیل-شد؟</link>
 <pubDate>Saturday, 30 December 1899 09:48:45 </pubDate>
<description><![CDATA[<p dir="rtl">&#160;<a target="_blank" href="https://sahelabi.com/news/5070/میلان-چگونه-از-شهری-آلوده-به-الگویی-برای-احیای-طبیعت-تبدیل-شد؟"><img  src="https://sahelabi.com/khabar/2026/20261031.jpg"  alt="" title="میلان چگونه از شهری آلوده به الگویی برای احیای طبیعت تبدیل شد؟" /></a><br>&#160;میلان با کاشت ۳ میلیون درخت و درختچه تا چهار سال آینده، می‌خواهد آلودگی هوا را کاهش دهد و فضاهای شهری تخریب‌شده را احیا کند.

به نقل از یورونیوز، میلان، یکی از شهرهای صنعتی و آلوده اروپا، برنامه‌ای گسترده برای بازگرداندن طبیعت به فضای شهری اجرا می‌کند. این شهر قصد دارد طی چهار سال آینده ۳ میلیون درخت و درختچه بکارد تا کیفیت هوا را بهبود دهد، دمای محیط را کاهش دهد و فضاهای تخریب‌شده را احیا کند. پروژه «فورستامی» (Forestami) به‌تازگی از سوی سازمان ملل به‌عنوان یکی از طرح‌های شاخص جهانی در زمینه احیای طبیعت معرفی شده است.

پروژه فورستامی؛ کاشت میلیون‌ها درخت در میلان
میلان در اکتبر ۲۰۲۶ در رتبه‌بندی کیفیت هوا، هفتمین شهر آلوده جهان شناخته شد و تنها شهر اروپایی حاضر در فهرست ۱۰ شهر آلوده بود. موقعیت جغرافیایی این شهر در حوضه پست و محدودیت گردش هوا، در کنار فعالیت‌های صنعتی و کشاورزی گسترده منطقه، به تشدید آلودگی کمک می‌کند.

پروژه فورستامی از سال ۲۰۱۹ با هدف گسترش پوشش گیاهی در خیابان‌ها، پشت‌بام‌ها و نمای ساختمان‌ها آغاز شد. این طرح تاکنون نزدیک به ۶۴۰ هزار درخت و درختچه کاشته است و حالا قصد دارد تعداد آن‌ها را در سال‌های آینده به حدود یک درخت برای هر ساکن شهر برساند.

استفانو بوئری، معمار ایتالیایی و طراح ساختمان مشهور «جنگل عمودی» میلان، از چهره‌های اصلی این پروژه محسوب می‌شود. او معتقد است گسترش فضای سبز راهکاری مؤثر برای جذب ذرات معلق، خنک‌کردن شهر و بهبود سلامت و آسایش ساکنان است.

انتخاب میلان به‌عنوان الگوی جهانی احیای طبیعت
برنامه فورستامی در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۶ و هم‌زمان با نشست تنوع زیستی سازمان ملل (COP17) در ایروان ارمنستان، عنوان «برنامه شاخص جهانی احیای طبیعت» را دریافت کرد. این عنوان به طرح‌هایی تعلق می‌گیرد که برای بازسازی بلندمدت اکوسیستم‌های آسیب‌دیده تلاش می‌کنند.

بر اساس اعلام برنامه محیط زیست سازمان ملل، پروژه میلان تاکنون فضایی به وسعت حدود ۳۵۰ زمین فوتبال را احیا کرده است. این اقدامات بخش‌هایی مانند زمین‌های صنعتی متروکه، پارکینگ‌ها و محوطه‌های انبار را نیز دربرمی‌گیرد. مشارکت شهروندان و دانش‌آموزان در کاشت درختان، بخش دیگری از برنامه است.

فورستامی یکی از پنج پروژه‌ای بود که در نشست COP17 این عنوان را دریافت کرد و تنها نماینده اروپا در میان آن‌ها بود. طرح‌های احیای تالاب‌های کلمبیا، فضای سبز سیاتل، جنگل‌های دره بزرگ ریفت اتیوپی و اکوسیستم‌های ساحلی چین نیز در این فهرست قرار گرفتند.

احیای طبیعت در جهان؛ پیشرفت کافی نیست
هم‌زمان با معرفی پروژه میلان، سازمان ملل گزارشی درباره وضعیت احیای اکوسیستم‌های جهان منتشر کرد. طبق این گزارش، ۱۴۹ کشور در مجموع در حال اجرای برنامه‌های احیا در ۲۵۲ میلیون هکتار از زمین‌ها هستند؛ گسترده‌ترین تلاش ثبت‌شده برای بازسازی طبیعت تا امروز.

بااین‌حال، سازمان ملل هشدار می‌دهد سرعت این اقدامات برای رسیدن به اهداف جهانی کافی نیست. احیای جنگل‌ها و زیست‌بوم‌های خشکی پیشرفت بیشتری داشته است، اما مناطق آب شیرین، دریاها و سواحل همچنان با عقب‌ماندگی روبه‌رو هستند. همچنین تأمین مالی سالانه این برنامه‌ها باید بیش از چهار برابر شود.

احیای اکوسیستم‌ها فقط به حفظ گونه‌های جانوری و گیاهی محدود نمی‌شود؛ این اقدامات می‌توانند امنیت غذایی و آبی، تاب‌آوری در برابر تغییرات اقلیمی و سلامت انسان را نیز تقویت کنند. برآورد سازمان ملل نشان می‌دهد تحقق اهداف جهانی احیای طبیعت می‌تواند تا سال ۲۰۳۰ حدود ۳۲ میلیون فرصت شغلی در جهان ایجاد کند.<br>&#160;</p>]]></description>
 <category>مجله گردشگری</category>
</item>
<item>
 <title>جایزه عجیب یک قرعه‌کشی؛ مردی که با خرید پاستیل صاحب جزیره شد، حالا می‌خواهد آن را بفروشد</title>
 <guid isPermaLink="true">https://sahelabi.com/news/5069/جایزه-عجیب-یک-قرعه‌کشی؛-مردی-که-با-خرید-پاستیل-صاحب-جزیره-شد،-حالا-می‌خواهد-آن-را-بفروشد</guid><link>https://sahelabi.com/news/5069/جایزه-عجیب-یک-قرعه‌کشی؛-مردی-که-با-خرید-پاستیل-صاحب-جزیره-شد،-حالا-می‌خواهد-آن-را-بفروشد</link>
 <pubDate>Saturday, 30 December 1899 09:58:51 </pubDate>
<description><![CDATA[<p dir="rtl">&#160;<a target="_blank" href="https://sahelabi.com/news/5069/جایزه-عجیب-یک-قرعه‌کشی؛-مردی-که-با-خرید-پاستیل-صاحب-جزیره-شد،-حالا-می‌خواهد-آن-را-بفروشد"><img  src="https://sahelabi.com/khabar/2026/20261028.jpg"  alt="" title="جایزه عجیب یک قرعه‌کشی؛ مردی که با خرید پاستیل صاحب جزیره شد، حالا می‌خواهد آن را بفروشد" /></a><br>&#160;مردی آلمانی در سال ۲۰۰۵ با شرکت در قرعه‌کشی خرید پاستیل، جزیره‌ای خصوصی در کانادا برنده شد و حالا می‌خواهد آن را بفروشد.

به نقل از یورونیوز، بعضی‌ها در قرعه‌کشی‌ها سبدی از خوراکی یا جایزه‌ای کوچک برنده می‌شوند؛ اما ماتیاش آر. در سال ۲۰۰۵ جایزه‌ای متفاوت گرفت: جزیره‌ای خصوصی در کانادا. این مرد اهل ایالت باواریا آلمان، جزیره را در کمپین تبلیغاتی شرکت هاریبو به دست آورد و حالا، حدود ۲۰ سال بعد، تصمیم گرفته است آن را بفروشد. قیمت پیشنهادی ملک ۳۴۸ هزار دلار کانادا، معادل حدود ۲۲۰ هزار یورو است.

جایزه بزرگ هاریبو چه بود؟
هاریبو در آوریل ۲۰۰۵ قرعه‌کشی تبلیغاتی ویژه‌ای برگزار کرد که جایزه اصلی آن برای علاقه‌مندان به طبیعت و زندگی دور از شهر وسوسه‌برانگیز بود: جزیره‌ای خصوصی در استان نوا اسکوشیا در شرق کانادا، خانه‌ای چوبی، بلیت نخستین سفر به جزیره و یک قایق کانو همراه با تجهیزات ماهیگیری.

توماس گوتشالک، مجری و چهره تبلیغاتی آلمانی، نیز در کمپین حضور داشت. طبق برنامه هاریبو، او قرار بود در ساخت خانه چوبی به برنده کمک کند و در تبلیغات تلویزیونی قرعه‌کشی شرکت داشته باشد. این کمپین با تبلیغات گسترده‌ای همراه بود و شرکت قصد داشت ۱۵ میلیون برچسب تبلیغاتی را روی بسته‌های شیرینی خود قرار دهد.

جزیره خصوصی با کلبه چوبی و سرویس بهداشتی کمپوستی
این ملک اکنون با نام «Back Lake Islands» برای فروش عرضه شده است. جزیره در منطقه شلبورن، در استان نوا اسکوشیا قرار دارد و مساحت زمین آن حدود ۶٫۵ هکتار است. بخش‌هایی از زمین‌های تالابی مجاور نیز در این ملک قرار می‌گیرند.

در جزیره یک کلبه چوبی با دو اتاق خواب و یک حمام وجود دارد. دو قایق کوچک، اسکله، انباری و ژنراتور نیز بخشی از امکانات ملک هستند. شنا، قایق‌رانی، ماهیگیری و پیاده‌روی از فعالیت‌هایی به شمار می‌روند که مالک آینده می‌تواند در این منطقه تجربه کند.

البته این جزیره بیشتر برای اقامت در طبیعت طراحی شده است تا زندگی لوکس. پنل‌های خورشیدی برق مورد نیاز را تأمین می‌کنند و پمپی آب دریاچه را به داخل می‌کشد. سرویس بهداشتی ملک نیز از نوع کمپوستی است؛ بنابراین نباید انتظار امکانات یک اقامتگاه مجهز و مدرن را داشت.

طبق آگهی فروش، جزیره حدود ۳۰ دقیقه با مراکز خرید و خدمات منطقه شلبورن فاصله دارد و دسترسی به آن از ساحل با قایق انجام می‌شود. طبیعت اطراف و تالاب‌های مجاور نیز امکان گشت‌وگذار در محیطی دور از شلوغی شهر را فراهم می‌کنند.

وقتی فاصله و هزینه‌ها از رؤیا مهم‌تر می‌شوند
به گزارش روزنامه بیلد، والدین مالک سال‌ها از این ملک مراقبت کرده‌اند و برای نگهداری آن زحمت زیادی کشیده‌اند. اما رسیدن به جزیره حدود ۱۰ ساعت زمان می‌برد و آن‌ها دیگر توان سفرهای طولانی و مکرر را ندارند.

هزینه نگهداری نیز مسئله دیگری است. بر اساس گزارش‌ها، مالیات سالانه ملک به‌تنهایی حدود ۲٬۵۰۰ یورو است؛ مبلغی که هزینه بلیت هواپیما، اجاره خودرو و دیگر مخارج سفر به آن اضافه می‌شود.

برنده قرعه‌کشی هاریبو زمانی هدیه‌ای کم‌نظیر دریافت کرد؛ جزیره‌ای خصوصی که می‌توانست به پناهگاهی دور از زندگی روزمره تبدیل شود. بااین‌حال، مالکیت چنین ملکی فقط به داشتن منظره زیبا و کلبه‌ای در دل طبیعت محدود نمی‌شود. هزینه‌های جاری، رسیدگی به ساختمان و دشواری رفت‌وآمد هم بخشی از این تجربه هستند.

حالا جزیره با قیمت ۳۴۸ هزار دلار کانادا در انتظار خریداری تازه است؛ کسی که شاید بتواند از این خلوتگاه دورافتاده بیشتر استفاده کند و مسئولیت نگهداری از آن را بپذیرد.<br>&#160;</p>]]></description>
 <category>مجله گردشگری</category>
</item>
<item>
 <title>«شب پرستاره» ون‌گوگ شاید خیالی نباشد؛ راز ستاره‌ها بعد از ۱۳۷ سال فاش شد!</title>
 <guid isPermaLink="true">https://sahelabi.com/news/5068/«شب-پرستاره»-ون‌گوگ-شاید-خیالی-نباشد؛-راز-ستاره‌ها-بعد-از-۱۳۷-سال-فاش-شد!</guid><link>https://sahelabi.com/news/5068/«شب-پرستاره»-ون‌گوگ-شاید-خیالی-نباشد؛-راز-ستاره‌ها-بعد-از-۱۳۷-سال-فاش-شد!</link>
 <pubDate>Saturday, 30 December 1899 10:25:55 </pubDate>
<description><![CDATA[<p dir="rtl">&#160;<a target="_blank" href="https://sahelabi.com/news/5068/«شب-پرستاره»-ون‌گوگ-شاید-خیالی-نباشد؛-راز-ستاره‌ها-بعد-از-۱۳۷-سال-فاش-شد!"><img  src="https://sahelabi.com/khabar/2026/20261027.jpg"  alt="" title="«شب پرستاره» ون‌گوگ شاید خیالی نباشد؛ راز ستاره‌ها بعد از ۱۳۷ سال فاش شد!" /></a><br>&#160;گروهی از پژوهشگران کره جنوبی با شبیه‌سازی آسمان سال ۱۸۸۹، آرایش ستاره‌های تابلوی «شب پرستاره» را به خوشه‌ای واقعی مرتبط دانسته‌اند.

بیش از یک قرن است که تابلوی «شب پرستاره» اثر وینسنت ون‌گوگ را تصویری از جهان ذهنی و تخیل هنرمند می‌دانند؛ اثری که شاید از منظره بیرون پنجره اتاقش در آسایشگاهی در فرانسه، طرح‌های قبلی و خاطراتش الهام گرفته باشد. بااین‌حال، به نقل از سی‌ان‌ان، پژوهشی تازه نشان می‌دهد که این نقاشی مشهور ممکن است ارتباط نزدیک‌تری با آسمان واقعی داشته باشد.

گروهی از پژوهشگران کره جنوبی با بررسی آرایش ستاره‌ها در این اثر و شبیه‌سازی وضعیت آسمان در سال ۱۸۸۹، به این نتیجه رسیدند که چیدمان اجرام آسمانی در نقاشی با منظره‌ای در ساعات پیش از طلوع روز ۲۲ ژوئیه آن سال شباهت دارد. یافته‌های این پژوهش روز پنجشنبه در مجله علمی Scientific Reports منتشر شد.

ستاره‌های نقاشی با کدام آسمان مطابقت دارند؟
در تابلوی «شب پرستاره»، آسمانی آبی با پیچ‌وتاب‌های سفید و روشن، ستاره‌های درخشان و هلال ماه بر فراز روستایی در دامنه تپه‌ها دیده می‌شود. درخت سرو بلند نیز بخش مهمی از ترکیب‌بندی نقاشی را شکل می‌دهد.

پژوهشگران شرکت علوم فضایی SLLAB و دانشگاه کیونگ هی در سئول، ابتدا طرح دیگری از ون‌گوگ را بررسی کردند که به باور آن‌ها منظره تابلوی «شب پرستاره» را نشان می‌دهد. سپس محل احتمالی این منظره را در جنوب غربی آسایشگاه نزدیک سن‌رمی دو پرووانس در جنوب فرانسه مشخص کردند؛ جایی که ون‌گوگ در مدت اقامت ۱۲ماهه خود، این نقاشی رنگ‌روغن را خلق کرد.

آن‌ها با استفاده از این موقعیت جغرافیایی، آسمان منطقه را در ساعات اولیه روز ۲۲ ژوئیه ۱۸۸۹ شبیه‌سازی کردند. نتیجه نشان داد که ماه و زهره در دو گوشه مقابل یکدیگر قرار داشتند: ماه در بخش بالایی سمت راست آسمان و زهره در پایین سمت چپ. خوشه ستاره‌ای قلائص نیز میان این دو دیده می‌شد.

قلائص مجموعه‌ای از صدها ستاره در صورت فلکی ثور است. پنج ستاره درخشان این صورت فلکی را می‌توان با چشم غیرمسلح دید و آرایش آن‌ها شکلی شبیه حرف V انگلیسی ایجاد می‌کند.

در نقاشی ون‌گوگ نیز ماه در گوشه بالایی سمت راست قرار دارد، زهره در بخش میانی سمت چپ دیده می‌شود و ستاره‌های دیگری فضای میان این دو را پر می‌کنند. پژوهشگران با مقایسه این آرایش‌ها، احتمال دادند که ون‌گوگ از موقعیت واقعی ستاره‌ها الهام گرفته باشد.

روش علمی چگونه به مقایسه ستاره‌ها کمک کرد؟
البته هنرمندان لزوما اندازه و موقعیت اجرام آسمانی را مانند آنچه در آسمان دیده می‌شود، روی بوم بازنمایی نمی‌کنند. الیجاه جونگ‌هیون کیم، نویسنده اصلی پژوهش، توضیح داد که نقاش ممکن است یک خوشه ستاره‌ای را بزرگ‌تر، کوچک‌تر یا با زاویه‌ای متفاوت ترسیم کند.

به همین دلیل، گروه پژوهشی از روشی آماری به نام «تحلیل شکل پروکروستس» استفاده کرد. این روش اختلاف‌های مربوط به موقعیت، اندازه و چرخش دو مجموعه نقطه را کنار می‌گذارد و شکل کلی آن‌ها را با یکدیگر مقایسه می‌کند.

این مقایسه به پژوهشگران امکان داد پنج ستاره از آرایش مرکزی تابلوی «شب پرستاره» را با الگوی خوشه قلائص در آسمان آن شب تطبیق دهند. به گفته آن‌ها، جایگاه نسبی ستاره‌ها در نقاشی، ساختار اصلی این خوشه را حفظ کرده است؛ موضوعی که می‌تواند نشان دهد ون‌گوگ آرایش آسمان را از پایه نساخته، بلکه آن را با تغییراتی هنری روی بوم آورده است.

پژوهشگران همین روش را برای تابلوی «کافه‌تراس در شب» ون‌گوگ، متعلق به سال ۱۸۸۸، نیز به کار بردند و میان آرایش ستاره‌های آن و الگوی مثلث تابستانی شباهت‌هایی یافتند.

چرا تاریخ خلق نقاشی اهمیت دارد؟
موزه هنر مدرن نیویورک، محل نگهداری «شب پرستاره»، تاریخ خلق این اثر را به میانه ژوئن ۱۸۸۹ نسبت می‌دهد. این تاریخ تا حدی بر نامه‌ای استوار است که ون‌گوگ حدود ۱۸ ژوئن برای برادرش تئو نوشت. او در این نامه از نقاشی منظره‌ای با درختان زیتون و مطالعه تازه‌ای از آسمان پرستاره سخن گفت.

بااین‌حال، پژوهشگران معتقدند وضعیت آسمان در آن تاریخ با برخی جزئیات نقاشی مطابقت ندارد. در حوالی ۱۹ ژوئن، ماه تقریبا کامل بود؛ درحالی‌که ون‌گوگ در تابلو هلالی رو به کاهش ترسیم کرده است. همچنین، نزدیکی این تاریخ به انقلاب تابستانی باعث می‌شد ستاره‌های چشمگیر چندانی پیش از طلوع در آسمان شرقی ظاهر نشوند.

در مقابل، حدود ۲۲ ژوئیه، خوشه قلائص همراه با زهره از افق شرقی بالا می‌آمد و شکل ماه نیز به هلال نقاشی نزدیک‌تر بود. از نظر پژوهشگران، این هم‌زمانی احتمال می‌دهد که ون‌گوگ دست‌کم بخشی از آسمان تابلو را در اواخر ژوئیه مشاهده کرده باشد.

بررسی‌های پیشین روی بوم نیز به این فرضیه کمک می‌کند. طبق این بررسی‌ها، ون‌گوگ برخی نقاط مربوط به ستاره‌ها را از ابتدا رنگ نکرد و پس از تکمیل بخش آبی آسمان، آن قسمت‌ها را پر کرد. پژوهشگران این موضوع را نشانه‌ای می‌دانند که هنرمند از پیش برای جایگاه ستاره‌ها برنامه داشته است.

آیا بیماری ون‌گوگ با این تاریخ سازگار است؟
تاریخ پیشنهادی پژوهشگران پرسش دیگری را هم مطرح می‌کند: ون‌گوگ در آن زمان از نظر جسمی توانایی نقاشی‌کردن داشت؟

برخی روایت‌های تاریخی از وقوع یک حمله در میانه ژوئیه خبر می‌دهند که ممکن است ون‌گوگ را برای هفته‌ها از فعالیت بازداشته باشد. اگر این روایت درست باشد، مشاهده آسمان و نقاشی آن در اواخر همان ماه دشوار به نظر می‌رسد.

اما گروه پژوهشی با بازبینی نامه‌های اصلی به زبان‌های فرانسوی و هلندی و بررسی گزارش‌های آب‌وهوایی آن دوره، احتمال داد که این حمله در اواخر ژوئیه رخ داده باشد و فقط یک یا دو روز طول کشیده باشد.

یونگ‌شیانگ هوانگ، دانشیار مرکز هواشناسی دریایی و تغییرات اقلیمی دانشگاه شیامن چین که در این پژوهش مشارکت نداشت، آن را تلاشی جذاب برای کنار هم گذاشتن مدل‌سازی نجومی، داده‌های تاریخی آب‌وهوا و نامه‌های ون‌گوگ توصیف کرد. بااین‌حال، او تأکید کرد که تطبیق موقعیت اجرام آسمانی با یک نقاشی به‌تنهایی نمی‌تواند تاریخ دقیق خلق اثر را اثبات کند.

چرا نمی‌توان «شب پرستاره» را عکسی از آسمان دانست؟
هوانگ یادآوری کرد که ون‌گوگ استاد پست‌امپرسیونیسم بود، نه دوربینی که آسمان را بدون تغییر ثبت کند. هنرمند ممکن است برای بیان احساسات یا رسیدن به ترکیب‌بندی دلخواه، شکل و جایگاه عناصر را تغییر دهد. بنابراین، حتی اگر آرایش ستاره‌ها با آسمان یک شب مشخص مطابقت داشته باشد، نمی‌توان نتیجه گرفت که تمام جزئیات نقاشی بازنمایی دقیقی از همان منظره هستند.

اولریکا کوشنر، اخترشناس، هنرمند و پژوهشگر میان‌رشته‌ای هنر و علم که او نیز در این مطالعه نقشی نداشت، پژوهش را نوعی کارآگاهی علمی هیجان‌انگیز دانست. بااین‌حال، او پرسید آیا ممکن است ون‌گوگ آگاهانه شکل ماه را تغییر داده باشد، چون هلال را از ماه تقریبا کامل جذاب‌تر می‌دانست؟

کوشنر همچنین خاطرنشان کرد که اگر تاریخ خلق نقاشی تغییر کند، پژوهشگران باید برخی روایت‌های مربوط به وضعیت جسمی ون‌گوگ را نیز دوباره بررسی کنند. بااین‌حال، به گفته او، پژوهش تازه هنوز به پرسش اصلی پاسخ قطعی نمی‌دهد: آیا «شب پرستاره» بازتاب مشاهدات مستقیم هنرمند است یا آمیزه‌ای از مشاهده و تخیل؟

این مطالعه محدودیت‌هایی نیز دارد. گزارش‌های هواشناسی قرن نوزدهم هنوز از استانداردهای یکسانی پیروی نمی‌کردند و ممکن است دقت داده‌های امروزی را نداشته باشند. افزون بر این، تحلیل نجومی نمی‌تواند مشخص کند ون‌گوگ دقیقا چه زمانی نقاشی را آغاز کرد یا آیا پس از پایان کار دوباره بخش‌هایی از بوم را تغییر داد.

کیم احتمال می‌دهد که ون‌گوگ ایده اصلی نقاشی را در ژوئن شکل داده و پس از مشاهده آسمان در ۲۲ ژوئیه آن را تکمیل کرده باشد. او همچنین احتمال می‌دهد هنرمند اثری را که نیمه‌تمام مانده بود، در مدت کوتاهی به پایان رسانده باشد؛ فرضیه‌ای که به گفته او با وجود بخش‌هایی از بوم که رنگی روی آن‌ها دیده نمی‌شود، سازگار است.

برای مشخص‌شدن زمان خلق «شب پرستاره»، پژوهشگران به اسناد بیشتری نیاز دارند؛ از جمله گزارش‌های هواشناسی تاریخی فرانسه و نامه‌های احتمالی ون‌گوگ به دیگر نقاشان. تا آن زمان، تطبیق ستاره‌های نقاشی با آسمان سال ۱۸۸۹ سرنخی جذاب باقی می‌ماند، نه مدرکی قطعی درباره زمان و شیوه خلق یکی از مشهورترین آثار هنری جهان.<br>&#160;</p>]]></description>
 <category>مجله گردشگری</category>
</item>
<item>
 <title>کشف موزاییک‌های باستانی در ترکیه؛ راز بنایی عظیم از دوران روم و بیزانس</title>
 <guid isPermaLink="true">https://sahelabi.com/news/5067/کشف-موزاییک‌های-باستانی-در-ترکیه؛-راز-بنایی-عظیم-از-دوران-روم-و-بیزانس</guid><link>https://sahelabi.com/news/5067/کشف-موزاییک‌های-باستانی-در-ترکیه؛-راز-بنایی-عظیم-از-دوران-روم-و-بیزانس</link>
 <pubDate>Saturday, 30 December 1899 10:20:29 </pubDate>
<description><![CDATA[<p dir="rtl">&#160;<a target="_blank" href="https://sahelabi.com/news/5067/کشف-موزاییک‌های-باستانی-در-ترکیه؛-راز-بنایی-عظیم-از-دوران-روم-و-بیزانس"><img  src="https://sahelabi.com/khabar/2026/20261026.jpg"  alt="" title="کشف موزاییک‌های باستانی در ترکیه؛ راز بنایی عظیم از دوران روم و بیزانس" /></a><br>&#160;کاوش‌های باستان‌شناسی در مرکز ترکیه، موزاییک‌ها و بقایای معماری تازه‌ای از دوران امپراتوری روم و بیزانس اولیه را آشکار کرده است.

به نقل از هریتیج دیلی، باستان‌شناسان در جریان کاوش‌های محوطه‌ای تاریخی در مرکز ترکیه، کف‌پوش‌های موزاییکی و بقایای معماری تازه‌ای را کشف کرده‌اند که به دوره امپراتوری روم و بیزانس اولیه تعلق دارند. این محوطه در منطقه اورنشهر، از توابع اینجه‌سو در استان قیصریه، قرار دارد و بخش‌هایی از یک مجموعه باستانی گسترده را در خود جای داده است که قرن‌ها زیر خاک پنهان مانده بود.

مقام‌های محلی این مجموعه را بزرگ‌ترین سازه موزاییکی شناخته‌شده در آناتولی مرکزی توصیف می‌کنند. کاوش‌ها همچنان ادامه دارند و باستان‌شناسان می‌کوشند وسعت محوطه، کاربری بخش‌های مختلف آن و روند شکل‌گیری و گسترش این مجموعه را مشخص کنند.

بقایای معماری از دوران روم و بیزانس اولیه
کاوش‌های اورنشهر تاکنون بخش‌هایی از کف‌پوش‌های موزاییکی و سازه‌های معماری متعلق به دوران امپراتوری روم و دوره بیزانس اولیه را آشکار کرده‌اند. شواهد به‌دست‌آمده نشان می‌دهند که این مجموعه در چند مرحله ساخته شده و در دوره‌های مختلف مورد استفاده قرار گرفته است.

منطقه آناتولی مرکزی در دوران باستان موقعیت جغرافیایی مهمی داشت و مسیرهای ارتباطی میان سکونتگاه‌های گوناگون از آن می‌گذشتند. بقایای تازه به‌دست‌آمده می‌توانند اطلاعات بیشتری درباره معماری، هنر موزاییک‌کاری و تحولات سکونت در این منطقه در اختیار پژوهشگران قرار دهند.

بزرگ‌ترین سازه موزاییکی شناخته‌شده در آناتولی مرکزی
مقام‌های محلی به‌دلیل اهمیت تاریخی و فرهنگی محوطه اورنشهر، آن را در شمار محوطه‌های باستان‌شناختی ثبت کرده‌اند. به گفته آن‌ها، این مجموعه بزرگ‌ترین سازه موزاییکی شناخته‌شده در آناتولی مرکزی به شمار می‌رود.

کف‌پوش‌های باقی‌مانده، نمونه‌هایی ارزشمند از مهارت موزاییک‌کاران و سنت‌های معماری منطقه در دوران باستان متأخر هستند. بااین‌حال، هنوز مشخص نیست تمام بخش‌های مجموعه چه کاربری‌ای داشته‌اند و ارتباط میان سازه‌های مختلف چگونه بوده است.

باستان‌شناسان در ادامه کاوش‌ها تلاش می‌کنند محدوده کامل مجموعه را مشخص کنند و دریابند که این مکان در دوره‌های مختلف چگونه گسترش یافته است. بررسی ارتباط آن با سکونتگاه‌های اطراف نیز می‌تواند به درک بهتر جایگاه این مجموعه در تاریخ منطقه کمک کند.

برنامه‌هایی برای حفاظت از موزاییک‌ها
شهرداری کلان‌شهر قیصریه با وزارت فرهنگ و گردشگری ترکیه برای حفاظت از بقایای تازه کشف‌شده همکاری می‌کند. یکی از برنامه‌های مطرح‌شده، ساخت پوششی بر فراز محوطه کاوش است تا موزاییک‌ها و بخش‌های معماری در برابر عوامل محیطی و آسیب‌های ناشی از قرارگرفتن در فضای باز محافظت شوند.

مسئولان همچنین در حال بررسی راه‌هایی برای فراهم‌کردن امکان بازدید عمومی از محوطه هستند؛ به‌گونه‌ای که رفت‌وآمد بازدیدکنندگان به بقایای تاریخی آسیب نزند و حفاظت بلندمدت از آن‌ها امکان‌پذیر باشد.

این برنامه‌ها بخشی از تلاش‌های گسترده‌تر برای توسعه گردشگری فرهنگی و معرفی میراث باستان‌شناختی استان قیصریه هستند.

لایه‌های تاریخی قیصریه
استان قیصریه در بخش مرکزی آناتولی قرار دارد و در طول هزاران سال، محل سکونت فرهنگ‌ها و تمدن‌های گوناگون بوده است. آثار تاریخی منطقه به دوره‌هایی از جمله تمدن هیتی، امپراتوری روم، بیزانس و سلجوقیان مربوط می‌شوند.

کشفیات اورنشهر به شناخت این پیشینه تاریخی کمک می‌کنند و نشان می‌دهند که خارج از محوطه‌های باستانی شناخته‌شده‌تر نیز آثار ارزشمندی وجود دارد که هنوز بخش زیادی از آن‌ها زیر خاک باقی مانده‌اند.

شهردار قیصریه از باستان‌شناسان، متخصصان حفاظت و ساکنان محلی که در این پروژه مشارکت دارند، قدردانی کرده و بر ضرورت نگهداری از آثار تاریخی برای نسل‌های آینده تأکید کرده است.

کاوش‌ها در اورنشهر همچنان ادامه دارند و احتمال دارد با بررسی بخش‌های دست‌نخورده محوطه، موزاییک‌ها و سازه‌های معماری بیشتری آشکار شوند. یافته‌های آینده می‌توانند تصویر دقیق‌تری از زندگی در دوران روم و بیزانس اولیه و ابعاد سکونتگاه باستانی زیر شهر امروزی اینجه‌سو ارائه دهند.<br>&#160;</p>]]></description>
 <category>مجله گردشگری</category>
</item></channel>
</rss>